Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

βαθιά ώς την καρδιά του


Εφτά χρόνια σού γράφω για να σού μιλήσω, να μιλήσω σε κάποιον,
και τελικά όλες οι λέξεις παίρνουν το ίδιο σχήμα.
Το σχήμα ενός σώματος που έχει κουρνιάσει δίπλα στη θάλασσα.
Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά όλο καταλήγω στις ίδιες λέξεις.
Εφτά χρόνια τώρα σού λέω τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Για να σού γράψω παιδεύτηκα πάλι. Θέλει κόπο πολύ να βγάλω
τα καρφιά από τα χέρια και τα πόδια. Μετά να μαζέψω τόσο αίμα
[…] γιατί δεν έχω κόκκινο στυλό πια.*
ΦΩΝΑΖΕ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΟΝΟΣ

«Δεν υπάρχει θάνατος! Δεν υπάρχει θάνατος!» φώναζε και πήγαινε μόνος, μες στη νύχτα και στη βροχή, κι είχε κλειστή τη λευκή του φθαρμένη ομπρέλα, ενώ στο χέρι το δεξί βαστούσε δίσκο ασημένιο – κι απάνω το κεφάλι του.

*

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ

Μάς κόψανε το ρεύμα απόψε, σκοτάδι πίσσα στο δωμάτιο.
Έβαλα κι εγώ τη φωτογραφία σου πάνω στο κομοδίνο – για να βλέπω.

*

ΑΝΩΝΥΜΟΥ

Χθες το βράδυ, ακολουθώντας τους τσίγκινους φανοστάτες τής έρημης πόλης, βγήκα στη λεωφόρο. Με σταμάτησε ένας αστυνομικός. Μού ζήτησε τα χαρτιά μου.
«Δεν έχω», τού λέω.
«Πού πάτε;» με ρώτησε.
«Έβγαλα βόλτα το σκυλί.»
«Δε βλέπω κανένα σκυλί.»
«Εγώ είμαι», τού είπα.

*

ΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

Μέσα στη νύχτα δυό άνθρωποι συνομιλούν:
«Πώς είναι;» ρωτάει ο ένας τον άλλον. «Πές μου πώς είναι;»
Κι εκείνος πήρε ένα σπίρτο, το άναψε, και τ’ άφησε να καίγεται
βαθιά ώς την καρδιά του.

*

ΑΜΑΛΙΑ

Μέχρι τα έντεκά μου χρόνια, τα ήξερα και τα καταλάβαινα όλα, μετά άρχισα να μη θυμάμαι. Πίσω από τα πρόσωπα έβλεπα άλλα νέα πρόσωπα, και μέσα σε αυτά τα σπίτια τους και ολόκληρες τις ζωές τους. Από τις εποχές με γνώριζε μόνο το καλοκαίρι. Για τις υπόλοιπες ήμουν ένας άγνωστος, όπως άγνωστες μού ήταν και εκείνες. Δεν καταλάβαινα φθινόπωρο, άνοιξη ή χειμώνα. Το φθινοπωρο τα δέντρα έχαναν τα φύλλα τους όχι γιατί ήταν η εποχή τους, αλλά γιατί τα δέντρα κάτι πάθαιναν και αρρώσταιναν βαριά. Το χειμώνα οι άνθρωποι δεν κρύωναν, απλά χαλούσαν και έπρεπε να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, μπροστά απ' το αναμμένο τζάκι, μέχρι να έρθει η άνοιξη που ήταν για μένα ένα πρώιμο καλοκαίρι. Ένας πρόλογος για το επερχόμενο πανηγυρικό θερινό φώς.

Το χνούδι στον αυχένα τού κοριτσιού που αγαπούσα ήταν μια περίληψη τού Μπαχ, που άκουγε συνέχεια στο πικάπ ο μεγαλύτερός μου αδελφός -αργότερα εξαίρετος πιανίστας- ενώ συνήθιζε να κουνάει τα δάχτυλά του σαν να πατούσε τα αόρατα πλήκτρα ενός πιάνου που βρισκόταν εντός του. Υπήρχαν μόνο τα καλοκαίρια, και ανάμεσά τους τ' άστρα, οι άσπροι λόφοι, και το πέλαγος. Έπρεπε να κάνω υπομονή, να περιμένω να αρρωστήσουν τα δέντρα και να χαλάσουν οι άνθρωποι, μέχρι να έρθει και πάλι ο πρόλογος τού πανηγυρικού φωτός, κι έπειτα το καλοκαίρι. […]

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Γιατί ίσως ποίηση
νά 'ταν αυτό που σ' έκανε και γέμιζες
κατάφυτες σιωπές
τις θυελλώδεις σελίδες
ή ένα ετοιμόρροπο σώμα
που στηριζόταν σ' ένα στυλό

και ξεφλούδιζε δειλά τ' όνειρο

χθες ας πούμε στον ύπνο μου
μ' έβλεπα μες στα όνειρά μου
και μού 'λεγες
«με τούτο»
κι έδειχνες το στήθος σου
«όχι μ' αυτό»
κι έδειχνες το κεφάλι σου.

Τάσος Ελένας, Των αναβαινόντων. Μικρά και μεγάλα πεζά (έκδ. Το Ροδακιό, Αθήνα 2023, σσ. 33, 62, 100, 116, 63, 70-71). Για το εκτενές ΝΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΤΙ ανατρέξατε στον ίδιο τον τόμο (ό.π., σσ. 117-127). –Το motto εκ τού ιδίου (ό.π., σ. 22).

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

όλη η χάρη


Που μιαν ημέρα μόνον, αχ,
και να μην σ' έβλεπα μαράζωναχ.
ΑΛΕΞΗΣ ΦΩΚΑΣ, CARMINA *

ΠΟΙΑ ΗΤΟ, Ι

Πώς λάμπει μες στην άπειρη έκταση τής άμμου
ένα άστρο μελιχρό ως τερπνό μαργαριτάρι,
ή πώς καρπίζει ένα χωράφι ως σπαρθή χάμου
μ' έναν
και μόνο ταπεινό σπόρο από στάρι,
έτσι μιά στάλα απ’ το έλεός σου είν' όλη η χάρη.

*

ΠΟΙΑ ΗΤΟ, ΙΙ

Πώς νήπιο που άκουσεν το τέλος ιστορίας
γέρνει γλυκά κι όλο τον ύπνο συλλαβίζει
;
ή πώς φερμένος από τόπους εξορίας,
γέροντας πια, νοιώθει το μάτι να ραγίζη;
έτσι με δάκρυ κι ύπνο η πίκρα μου σ' αθροίζει.

μα τού μοιράζει η Ουράνια Μπάνκα έν' άσσο πίκα
(καθώς ξηγάνε, το χαρτί είναι του θανάτου)·**


Ηλίας Λάγιος, Το βιβλίο της Μαριάννας (έκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2007, σσ. 72, 74, ). -Στο motto στιχάκια του ιδίου εκ του ποιήματος «ΖΩΔΙΑ» (ό.π., σ. 63). Κι κατακλείδα ομοίως, εκ του ποιήματος «ΠΕΡΙ Της ΚΥΝΗΓΙΑΡΑΣ ΜΟΥ» (ό.π., σ. 73).

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

σε θηλυκό χειμώνα έχεις ξυπνήσει


σε θηλυκό χειμώνα έχεις ξυπνήσει
να κοιμηθώ σ' αγόρι καλοκαίρι·
χριστιανικό κρατώντας αγιοκέρι
θα ευλαβηθούμε προς τα περασμένα·
κι όταν ανάψη της αυγής τ’ αστέρι,
τής προσευχής τα μάτια δακρυσμένα
.*


ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΙΣΣΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ

-Μ' έχει βαρύνει το ποτό κι απόψε.
Αυτή 'ναι η τελευταία μου παρτίδα.
-Δώσε μου τα χαρτιά. Μοιράζω. Κόψε.
Τσιπ. -Κι εκατό. -Κι άλλα εκατό. -Τα είδα.
-Διαβάσατε τι γράφει η εφημερίδα;
Σκοτώσαν την Γαβριέλλα· βράδυ Τρίτης.
Έφυγε για να βρή κι αυτή παρτίδα.
Να πάη στους ουρανούς με το μουνί της.

-Την πήδηξα… λοιπόν, το εξηνταδύο.
-Πεντακόσια. Για σκέψου, ήμουν παιδάκι
τότε. -Θα μπώ. Σκαστός από το Ωδείο
(η μάννα επέμενε να πάω)· λιγάκι
δείλιασα όταν πρωτόειδα το φωτάκι
κόκκινο και μουντό. Μα το κορμί της…
Θεέ μου, τώρα το λειώνει το σαράκι.
Μα άς πάη στους ουρανούς με το μουνί της.

-Εμπρός, συγκεντρωθείτε. Ανοίγω φύλλο.
-Πάσσο. Κι εγώ το πρώτο μου γαμήσι
τό 'κανα στης Γαβριέλλας. Μ' έναν φίλο
τον Πέτρο. -Ρέστα μου. -Την έχεις στήσει.
Πάσσο ταχέως. -Τα βλέπω. Κάποια δύση
την πήρα, τού πενήντα. Να, η μορφή της!
Και ντάμες τρείς. Καρρέ. Σ' έχω κερδίσει.
Θα πάω στους ουρανούς μες στο μουνί της.

Κυρά των εκκλησιών και των μπουρδέλων,
σεβάσου την αρχόντισσα Γαβριέλλα·
κι ευδόκησε στις τάξεις των αγγέλων
ν' αριθμηθή. Ως λαλή μικρός προφήτης
και καταπαύει την επίγεια τρέλλα,
να πάη στους ουρανούς με το μουνί της.

*

ΟΝΕΙΡΑΙΤΗΣΙΑ

Ποιά περιπατεί γυμνή και ξυπόλυτη
μ' όλο τ' ανάστημα τής καρυδιάς
;

Εξαφνικά γεμίζει το δωμάτιο
με τον πελώριο πλάνητα τού ονόματός της.

Ποιάν υποπτεύεσαι πίσω απ' όλα τα πρόσωπα
στα μόλις και, νυσταγμένα σοκάκια
;

Νά 'την η ιδιωτική προφητεία, νά 'τος ο χρηστός ρυθμός
και τα ταξίδια, σκονισμένα μάτια της.

Σιωπή! Κι ακούστε την που εξαγγέλλει πίκρες στα διάστιχα,
στο δέλτα το δειλό τού ποταμού των επιθέτων.

Έτσι να υφαίνεται, φυτό που ηλιοβολά,
κι αχ! Η αλογάριαστη περιουσία τής μορφής της.

*

ΝΑ 'ΤΗΝΑ, ΝΑ 'ΤΗΝ, ΤΟ ΦΟΝΙΚΩ


κοίταξε την γυναίκα-έντομο
παχύ πρασινωπό πρισματικό ρευστό στην συμβολή των τοίχων
κεραίες αρθρόποδες κι ανθρωποφάγοι πάγοι
θά 'ρθη η κακιά στην τσιμεντένια νύχτα να σ' απάγη
κοίτα καλέ τα μάτια τής γυναίκας-έντομο

κοίταξε την γυναίκα-μέδουσα

ποιά πού και πώς και κολυμπά στην εσφαγμένη θάλασσα
στο βρωμερό πρωινό βαθειά της θα σε σφίξουνε
μαλλιά πλοκάμια νύχια και ψαρίσια σάρκα θα σε πνίξουνε
κοίτα καλέ τα μάτια τής γυναίκας-μέδουσα

κοίταξε την γυναίκα-πέτρωμα

μέλη κρυσταλλικά κρατούν κρύφτουν τον θάνατο
στην μολυζμένη μεσημβρία βαθειά της θα σε εγκλείσουνε
μ' αφομοιωμένο κι άρρηκτο ορυκτό θα σε ταγίσουνε
κοίτα καλέ τα μάτια τής γυναίκας-πέτρωμα

όμως ποτέ σου μην κοιτάξεις την γυναίκα-λήθαργος
το κλάμμα τού παιδιού μου
τού παιδιού μου το μακέλεμμα
την τελική απονιά τον πένθιμο ήχο τής καμπάνας
γι' αυτό ποτέ σου μην κοιτάς τα μάτια τής μαριάννας
τα μάτια τής τα μάτια τής τα μάτια τής μαριάννας
.

Ηλίας Λάγιος, Το βιβλίο της Μαριάννας (έκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2007, σσ. 32-33, 47, 55). -Στο motto στιχάκια του ιδίου εκ του ποιήματος «ΜπαλΑντα του δικοΥ μου αΙματος» (ό.π., σ. 16).


Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

ως προσφέρνεται η ρίζα στον βλαστό της


ΚΑΪΝ

Ο αδελφός μου Άβελ, αθώος και τρυφερός σαν τα βραδάκια
τής πλατείας Βικτωρίας
, ο Άβελ ο αδελφός μου, πιο όμορφος
από την αντανάκλαση των ηλιαχτίδων σ' ένα κομμάτι πολύχρωμου υαλιού·

ο μικρός αδελφός συνήθιζε να περιδιαβάζη
σ' απόκεντρα λησμονημένα καφενεδάκια, ν' ακολουθή το ρόδινο ίχνος
των κοριτσιών
, να λούζεται στο άπλετο θηλύφωτο αλκοολικών νυχτών·

ο αδελφός μου Άβελ που μού προσέφερε την καθημερινή συγγνώμη,
ο αδελφούλης μου, ο καημός μου, είσαι νεκρός από το χέρι μου.
Άκουσα τις κραυγές του να ξυραφίζουν τον πελώριο αγέρα, οσφράνθηκα

την απόγνωση, τον τρόμο του, ένιωσα το λιγνό μελαχρινό κορμί του
ν' αποσυντίθεται
. Δεν τον λυπήθηκα, δεν τον λυπήθηκα γιατί
η φύση μου είναι σκληρή και ξερή, ανάβω από τα δυνατά, μεθυστικά

ηδύποτα τής αγάπης. Κι ο λύκος μ' ονομάζει λύκο,
η ύαινα με ονομάζει ύαινα, ο άνθρωπος φονιά, καθένας τους
διαβάζει στην όψη μου
τον ομογάλακτο, τον όμοιό μου, το φόβητρό του.

Αφουγκράζομαι την μείζονα φωνή τού εκδικητού, το τύμπανο τής προφήτισσας
ηχούν εν ρυθμώ, αισθάνομαι απροσδιόριστα θηρία
να με περικυκλώνουν, το πρόσφυγο άγγιγμα των μελανόμορφων αγγέλων.

Δεν καταδέχομαι την άσεμνη πράξη τής μετανοίας, μήτε θα τού εταίριαζε.
Ας πής πως ήτονε η ταγμένη ασυνείδητος στιγμή
τής εκβολής τού φωτός
. Μέσα απ' τα οστά του εξεχύθηκε ο πόνος

τού πόνου μας
. Ήμουν εγώ, ήσουν εσύ,
καλέ μου κι ακριβέ μου, ένα ανώνυμο κορμί
σε ύποπτους πολυσύχναστους δρόμους


παρατηρούσα τον θάνατο, ψηλάφησα την συγκίνησή μου.
Ξέρω να κατανοής τα κίνητρά μου ν' αποδέχεσαι την πράξη μου, γιατί
όλη η φρίκη, ο πόνος όλος, έπρεπε να συμβή προς δόξαν τής αγάπης μας.

Εγώ είμαι ο σκυμμένος, πίσω απ' το θυσιαστήριο, που οσμίζεται την τσίκνα
ν' ανεβαίνη. Ο καλός μου, ο αδελφός μου έρχεται, έρχεται, τραγουδώντας τον ψαλμό.
Το μέτωπό του φριχτά στιγματισμένο απ' τον ζηλιάρη Θεό.

*

STABAT MATER

Ίστατο η μήτηρ, κλαίουσα και ριγούσα
να επισκοπή τού υιού της το μαρτύριο·
τω όντι, φριχτό εμπροστά της το μυστήριο
πλέχουνταν τού θανάτου
· κι' ως απούσα

η μάννα ησθάνετο· κι αδύναμη ούσα
τον τέκνον να στηρίξη, ένα κριτήριο
αγάπης βάνει: δέεται στον Κύριο
ν' αποθάνη αντ’ αυτού την επιούσα
.

Τής γέννεται το θέλημα· πεθνήσκει,
κι' ά! συνοδεύουν την ψυχή της ίσκιοι
φωτός
· φευγίτσα η μάννα για τον γιό της.

Μ' αυτός δεν είναι θάνατος· μεγάλη
εορτή μού μοιάζει· ακούστε ηδέως που ψάλλει
ως προσφέρνεται η ρίζα στον βλαστό της.

Ηλίας Λάγιος, Το βιβλίο της Μαριάννας (έκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2007, σσ. 60-61, 46).

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

το ποίημα όλο τυφλές σημειώσεις συλλαβίζει


Υπήκουε
στο θαρραλέο και τρυφερό
όνομα τής δημοκρατίας·

όμως εμείς -ορθώς-
φρονούσαμε πως ήτον
«η εφέντρα των αστεριών».*

LACRYMOSA

Το ποίημα όλο τυφλές σημειώσεις συλλαβίζει
κι είναι στα μέλη σου περίπλοκο το χάδι.
Οι νότες μόνο τού κορμιού σου στο σκοτάδι,
κι η θαμπή νύχτα, θολό τζάμι που ραγίζει.

Σκιρτά στιγμή λευκή, στιγμή σαν σπυρί ρύζι·
και λαμπυρίζει ο ήσυχος πόθος σου σαν λάδι.
Θαρρώ στο βάθος, απροσδόκητο ρημάδι
το ποίημά μου
, ένας μαύρος ίσκιος να καπνίζη.

Μα όπως θεωρώ τον ενεστώτα τής μορφής σου
ανθός το κύμα ν' αναδεύεται μαζί σου,
σεμνή ως ακούω την χεληδόνα τής ματιάς σου,

αισθάνομαι να παύουν οι άρρητοί μου πόνοι,
σ’ ακούω, χαρά κι υπομονή να με τελειώνη:
το ποίημα υπάρχει· προσευχή στην μοναξιά σου.

*

Ο ΘΕΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

[…]

Κι ερχόσουν στα όνειρά μας με Cadillac και Super Boing,
[…]

Σε καρτερούσαμε μ' όλα τα φώτα τής νύχτας τού San Francisco,
μ' όλη την μεγαλοπρέπεια των σαλονιών τού Waldorf Astoria,
αντανακλώντας στους καθρέφτες τού υπερωκεάνειου Atlantic
τον ίσκιο σου, εγκυρώτερον κι απ' την Δευτέρα Παρουσία.

Εδώ θα στέργιωνες. Υποκείμενος στοργής κι οικογενειακής φροντίδος,
καθήμενος στην κορυφή τής τράπεζας, εκ δεξιών τού παππού,
να λες το φώς, την δόξα τού καρπού τής λεμονιάς
μετρώντας τις ώρες τού μεσημεριού στο χρυσό ωρολόι τής τσέπης.

Άνοιξε κι έκλεισ’ ο καιρός, ξανά. Ο λίγος ήλιος
χυμάει φρενιάζοντας
στα πεζοδρόμια τής Κωλέττη.
Ακούγω μόνον τις μυλόπετρες τής μνήμης:
σπυρί σπυρί σ' αλέθουν κι αφανίζομαι.

Καιρό με μάθαν να μιλώ,
τώρα διαβάζω να σωπαίνω.
ΑΛΕΞΗΣ ΦΩΚΑΣ, CARMINA **


Ηλίας Λάγιος, Το βιβλίο της Μαριάννας (έκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2007, σσ. 43, 31). -Στο motto εκ του ιδίου το ποίημα «ΟΝΟΜΑΚΛΗΤΩΡ» (ό.π., σ. 42). Κι κατακλείδα ομοίως, εκ του ποιήματος «ΖΩΔΙΑ» (ό.π., σ. 63).

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

ας πορευτεί στον κόσμο κουβαλώντας το βάρος τής ελευθερίας του


Διάλεξα μιά-μιά τις λέξεις μου και τις έβαλα
-χωρίς εκζήτηση και σχολαστικότητα, πιστεύω-,
σε μια αρμονική σειρά, όπως κάνει ο καλός συλλέκτης με τα κοχύλια του,
όχι για να τα «δείχνει», μα και για να τα κάνει να ζωντανεύουν και να ομιλούν,
να λένε ιστορίες για τις βαθειές θάλασσες από όπου έχουν αλιευθεί,
ιστορίες που αξίζει τα ειπωθούν με τρόπο που δεν έχει τριφτεί
και δεν έχει καεί από τη φλυαρία.*

-αν και είναι κάπως υπερβολή να το πώ, θα το πώ-,
δούλεψα χαράζοντας μια-μια τις λέξεις μου,
όπως ο μουζικός διαλέγει μια-μια τις νότες του,
όχι αυθαίρετα και εική ως έτυχε, αλλά σε αντιστοιχία, αναλογία,
αρμονία και κατάλληλη απόσταση από τις διπλανές της
και με τις απαραίτητες παύσεις και σιωπές,
που είναι βέβαια ενίοτε σημαντικότερες από τις ίδιες τις νότες...**

Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο καταλαβαίνω αυτό που είπε ο Καζαντζάκης, ότι όποιος γεννιέται σε αυτόν τον τόπο έχει, θέλει, δεν θέλει, μεγάλη ευθύνη. Όχι απαραίτητα να αλλάξει τον κόσμο ή τούς άλλους αλλά πρωτίστως τον εαυτό του. Και καθώς θα τόν αλλάζει μπορεί και να αρχίζει να αλλάζει και ο κόσμος γύρω του. Όμως και να μην αλλάξει ο κόσμος, δεν πειράζει και τόσο. Αρκεί που πήγε έστω και έναν πόντο πιο κοντά στους άλλους ανθρώπους ο ίδιος, έναν πόντο πιο κοντά στον Θεό.

Γιατί η πίστη στο Θεό δεν είναι δόγμα μήτε πεποίθηση μήτε ιδέα μήτε απλό συναίσθημα ή φαντασία μήτε συνήθεια μήτε τελετουργικό. Η πίστη στον Θεό είναι πράξη ενεργού αγάπης προς τούς άλλους με ελεύθερη συνείδηση.

Γιατί κατά μία ερμηνεία, που ασπάζομαι, ο Σταυρός που έστησε κάποτε κάποιος Ναζωραίος είναι αυτή η ελεύθερη συνείδηση. Άλλωστε ο ίδιος είπε ότι όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει, ας σηκώσει τον Σταυρό του, δηλαδή ας πορευτεί στον κόσμο κουβαλώντας το βάρος τής ελευθερίας του.

Γι' αυτό δεν ανάγκασε κανέναν να πιστέψει σε Αυτόν όπως παραδίδουν και οι τρείς πειρασμοί στην έρημο. Η ελεύθερη συνείδηση είναι το σημείο που ο ελληνισμός συναντά τη διδασκαλία του Χριστού και γι' αυτό νομίζω είναι τόσο σημαντική και ατομικά και συλλογικά και για εμάς τούς νεότερους Έλληνες.

Ο Σταυρός συμβολίζει ακόμη την τραγικότητα τού ανθρώπου, που μάς δίδαξε πρώτη η αρχαιοελληνική τραγωδία. Άγνοια, χάος, πάθη, πόνος, θάνατος. Και όποιος άνθρωπος χάσει την αίσθηση τής τραγικότητάς του, χάνει και την αίσθηση τής ελευθερίας του.

Το κρισιμότερο όμως όλων είναι ότι και αυτή η ελεύθερη συνείδηση δεν είναι το αγαθό, αλλά η οδός προς το αγαθό. […]

Αντώνης Δημόπουλος (δικηγόρος), «Σημείο συνάντησης», εν περιοδικό Απόπλους (τ. 97-98, Σάμος, Φθιν.-Χειμ. 2023-2024, σ. 131).


Είναι χρήσιμο όπως θυμόμαστε τις καλές πράξεις των ανθρώπων,
να θυμόμαστε και τις πράξεις κακίας τις εδικές μας και των άλλων,
όχι για να τις συγχωρούμε -τόσο συγκαταβατικός και υποχωρητικός
προς το Κακό και την ανθρώπινη Ανοησία ποτέ δεν υπήρξα
-,
είμαι σίγουρος ότι μερικά πράγματα, είναι και πρέπει να
παραμένουν ασυγχώρητα στη ζωή, αν μη τι άλλο
για να το ξανασκεφτόμαστε προτού το πράξομε.
Άλλωστε ο φθόνος και η κακία πάντα πάνε αντάμα με την ασχήμια,
η ίδια η κακία είναι η ασχημότερη ασχήμια.***


-----
* Στα motto και την κατακλείδα απόλογοι του Παναγιώτη Κουσαθανά, στο περιοδικό Οροπέδιο (τ. 25, Καλοκαίρι 2022, σσ. 200, 187, 117).