ad Deum datum

Πώς να καλέσεις
Αδεοδάτο τον Θεόδωρο
και την Πολύτιμη Διοτίμα.
Σαν νάταν οι ανάδοχοι
τελώνια και παγανικά.*

ΑΙΓΕΥΣ

[...]

Αλάργα στης απρόσβατης χώρας το δρυμό
ανακλαδίζεται το νησί
ακουμπώντας στους ώμους της βεβαιότητας
σα κηλίδα στον ήλιο.

Κι ομπρός το γκαστρωμένο πέλαγος
με τους ψυχοπομπούς της καταιγίδας
θα ξεβράσει νεκρό το γουρούνι του φόβου
και της συντελεσμένης νίκης το οικόσημο.

Σαν ανδρικού κορμού το τρίτο πόδι
τόσον αβόλετη εστάθη
η εντολή
να μην αμελή-
σουν, αν πρέπει
ν' αλλάξουν τα μαύρα ιστία.

*

ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

Ένα μεστωμένο πόθον είδε
στα φτερά ν' αρμοδένει του χελιδονιού.
Ύστερα ένα δράγμα από ακτίνες
διαλύθηκε στην παρυφή του ασφοδελώνα.
Απίθωσε την κεφαλή στα χέρια του
ο πρώτος άνθρωπος και ρώτησε
γιατί.

*

ΙΩΝΙΑ

Στα 1922 χρόνια η Ιωνία χάθηκε
για πάντα.
Η Ιωνία, μια πηγή και μια μάνα.
Στοχάσου τις αθόρυβες πράξεις,
που μάς παραστέκουνται
στη συνειδητοποίηση του μεγάλου πόνου.
Έτσι σχηματίζονται αγάλια-αγάλια
τα έργα του ανθρώπου και τα βουνά.
[...]
Εμπροστά στη φθορά,
που ορμάει κι απλώνεται
σα τη κρυαδερή και γανιασμένη
ριπή του χειμώνα,
ξεθωριάζει και του γραικού η λαχτάρα
και του τούρκου η έπαρση.
[...]
Στην Ιωνία πάσκισε ο άνθρωπος
να πλάσει το πρόσωπο του θεού.
Κι έπλασε τέλος
το δικό του συλλογισμένο πρόσωπο.

Παράμερα σκουριάζουνε λυπητερά
τα σάνδαλα του Εμπεδοκλή.**

Δημ. Λιαντίνης, Οι ώρες των άστρων (έκδ. Δ. Λιαντίνη, Αθήνα 2006, σσ. 81-82, 96, 88-89). -Το motto εκ του ποιήματος ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΑ (ό.π., σ. 97), ένθα και η σημείωση της συζύγου του, Νικ. Λιαντίνη: «Πρόκειται για εξελληνισμένη απόδοση του λατινικού «Ad Deum datum», που παραπέμπει στο όνομα του πατέρα του Λιαντίνη Θεόδωρος». Κι η κατακλείδα στίχοι του ιδίου από το ποίημα «ΚΡΑΤΗΡ» (ό.π., σ. 80). Ποιήματα όλα απ' την ενότητα «Η όγδοη μέρα».

της βρυαρής άνοιξης αποθεώνοντας τα σφυρά

Ο δημιουργός νικάει το θάνατο με το έργο του.*

άστρων κάτοιδα νυκτέρων ομήγυριν,
και τους φέροντας χείμα και θέρος βροτοίς
λαμπρούς δυνάστας...**

ΔΙΔΥΜΟΙ

Στους καλαμιώνες σέρνονται σαύρες
και ανατριχίλες στης λυγερής την άρνηση,
που για πολύ παρθένα δε θα είναι.
Κύκνος έγινε
του θεού ο φαλλός κι ο λυγμός.

*

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Η ανάσα των βυθών
εθόλωσε την ευδία στις αλκυονίδες ακτές.
Στο φεγγερό κέλυφος του μυδιού
ασπαίρει η παντοδυναμία του αμίλητου χρόνου.
Η αμήχανη μνήμη
που την έκρυψαν οι λαγκαδιές του μέλλοντος
σκορπίζεται σα φέγγος σπασμένου φεγγαριού.
Ζαρκάδι ριγηλό δρομάει στο ζαλισμένο δάσος
γυρεύοντας πόρο.

*

ΠΕΡΣΕΥΣ

Από κοντά να ιδώ τον σαματά των κήπων
και τον νότο λαμπερούς σταλαγμίτες να σκορπίζει
της βρυαρής άνοιξης αποθεώνοντας τα σφυρά.
Και να ιδώ τον ήλιο στα ψηλάλωνα
βουκολικά ειδύλλια σισυρίζοντας
πώς κυβερνά την κιβωτό της ήβης.
Νάναι το φώς καλό
και στις πηγές τα παρθένια τιτυβίσματα.
Και νάναι τ' Αηγιωργού
ανήμερα που τ' αποκαλυπτήρια θα τελέσω
του δίκαιου Πηγαιμού.
Ιχνευτής του ατλαντικού πελάγους
και έμπιστος του δυνατού ασβέστη
θα λαμπροφορέσω το μέλλον με θυρεούς.

*

ΗΡΙΔΑΝΟΣ

Ποτάμι στον ουρανό σε τύλιξε και σε μαστιγώνει.
Τί να γίνεται τάχατες στο Αιγαίο!
Αστράφτει ακόμα η γύμνια της θάλασσας;

[...]

Στη Νάξο, πέρα κεί [...]
Περπατάς στα βήματα της παλιάς Αριάδνης
με την αναμονή που όλο και πιο βαθειά σε κυριεύει.
Συντροφιασμένη την απουσία του αναμενόμενου θεού.
Εκείνου του κισσοστεφανωμένου αλήτη
που έφτασε κάποτε να σ' ανεβάσει στ' αστέρι.

[...]

Νυχτοφυλακίες, του σπουργίτη σύνεση, ρεσάλτα των ανέμων.
Τριγυρίζεις δίπλα μου με σκισμένο το γέλιο σου
με το ρούχο σου πάνω απ' τα γόνατα,
καθώς οι αρχαίες νύφες, που σκηνώναν στις πηγές των νερών
και τραγουδούσαν.
Έτσι συντελείς το θάμα της μεταμόρφωσης.
Και γίνεται ο άλικος πόθος κίνηση στα μακρυά σου δάχτυλα.
Φωνή στο μουσικό σου ξύλο. Καθισμένη σε βλέπω να παίζεις,
να μερεύεις τ' αγρίμια και να ξαναγριεύεις τα ζώδια.
Ύστερα αποκοιμίζεις τον Ύπνο στις ανοιχτές σου παλάμες.
Ώρα που οι καταρράχτες της νύχτας
γίνονται σιωπηλοί γαλαξίες.

Των αγρών όλοι οι μίσχοι λάγνοι
σαλεύουνε και λούζονται
στην κολυμπήθρα των σπασμών.***

Κι έρχοντας
μίλησες για τη γαλήνη του θεού
που βυζαίνει τη θηλή ενός άστρου.

Δημ. Λιαντίνης, Οι ώρες των άστρων (έκδ. Δ. Λιαντίνη, Αθήνα 2006, σσ. 28, 52, 54, 32, 32, 33). -Το motto της συζύγου του, Νικ. Λιαντίνη από το «Προλόγισμα» της συλλογής (ό.π., σ. 12). Το δεύτερο motto εκ του Αισχύλου και motto όλης της συλλογής (ό.π., σ. 15). Και η πρώτη κατακλείδα εκ του ιδίου (ό.π., σ. 39) και δη απ' το ποίημα «Κένταυρος», ειν' οι τελευταίοι στίχοι. Ομοίως τελευταίοι κι οι στίχοι απ' το ποίημα «Ηνίοχος», εκ του ιδίου (ό.π., σ. 30).

επαναστατικό υλικό

Ο Ρήγας με τη Χάρτα εφάρμοσε πριν διακόσια χρόνια μια μοντέρνα (με τα σημερινά δεδομένα) 'επικοινωνιακή πολιτική'. Χρησιμοποίησε γι' αυτό, έναν χάρτη για τη μεταφορά μεγάλου πλήθους πληροφοριών με πολλαπλά 'μέσα' (εκτός από τα κλασικά γεωγραφικά) όπως θεματικούς κώδικες, σύμβολα, κείμενα, εικόνες, γραφήματα, μηνύματα και παραστάσεις. Και όλο αυτό το πλήθος των πληροφοριών, σε συμπύκνωση και περιληπτική οπτικοποιημένη μορφή, προκειμένου να επιτύχει την αμεσότητα και ταχύτητα μετάδοσης και διάδοσης όσων ήθελε να πεί.

Το επικοινωνιακό αυτό πολυμέσο, που είναι η Χάρτα, δίκαια ο Αυστριακός ανακριτής χαρακτήρισε με συστηματική επιμονή στο ανακριτικό υλικό του, ως επαναστατικό.

Η Χάρτα, μαζί με τον Πίνακα του Αναξίμανδρου και την Γεωγραφία του Πτολεμαίου είναι οι τρεις μέγιστοι σταθμοί της Ελληνικής Χαρτογραφίας σε διάστημα 25 αιώνων, από τους Ίωνες χαρτογράφους μέχρι τον Ρήγα.

Για πρώτη φορά στην Ιστορία έκαναν έναν Χάρτη, Γεωστρατηγική ο Αναξίμανδρος, Επιστήμη ο Πτολεμαίος, και Επανάσταση ο Ρήγας!

*

Στη Βιέννη αυτήν την εποχή, στα 1797, βρίσκονταν και ο εκ Κοζάνης καταγόμενος, Γεώργιος Σακελλάριος, ο οποίος σπούδαζε ιατρική και ήταν μαθητής του διάσημου καθηγητού, ιατρού Πέτρου Φραγκ, διευθυντή του περίφημου νοσοκομείου της Βιέννης. [...]

Ο Γεώργιος Σακελλάριος (1765-1838) είχε αρχίσει να μεταφράζει από τα γαλλικά το βιβλίο του Βαρθελεμή «Το ταξείδι του Νέου Ανάχαρση στην Ελλάδα» (Voyage de jeune Anacharsis en Gréce), που είχε πρωτοεκδοθεί στο Παρίσι, λιγα χρόνια πρωτύτερα, στα 1788. Έκτοτε, εκδόθηκε πολλές φορές και μάλιστα είχε μεταφραστεί και στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Ο Βαρθελεμή (J.-J. Barthelemy, 1716-1795) ήταν αρχαιολόγος και λογοτέχνης, ο οποίος έγραψε αυτήν τη μυθιστορηματική περιήγηση στα μέσα του 4ου αιώνος π.Χ. στην Ελλάδα, γραμμένη με επιστημονική ακρίβεια, με πολλές παραπομπές και κείμενα από τους αρχαίους συγγραφείς. Ο Βαρθελεμή ζωντάνευε το αρχαίο μεγαλείο της Ελλάδος.

Οι Έλληνες αγάπησαν το βιβλίο και το διάβαζαν στο γαλλικό πρωτότυπο ή σε ιταλικές ή γερμανικές μεταφράσεις. Χαρακτηριστικά, ο Γεώργιος Σακελλάριος γράφει στον πρόλογο του πρώτου τόμου του βιβλίου «Περιήγησις του Νέου Αναχάρσιδος εις την Ελλάδα» (Βιέννη 1797) ότι οι Έλληνες «εδρόσιζον το βιβλίο με δάκρυα, βλέποντες εν αυτώ ζωηροτάτως εκτεθειμένας τας πράξεις και την εικόνα των λαμπρών προγόνων μας. [...]».

Δημήτριος Καραμπερόπουλος, «Μηνύματα του Ρήγα Βελεστινλή μέσα από τη δωδεκάφυλλη Χάρτα του» εν 200 Χρόνια της Χάρτας του Ρήγα 1797-1997. Πρακτικά Επιστ. Ημερίδας. Κοζάνη, 18 Οκτωβρίου 1997 (έκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 83, 20, 21).

επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα της Χάρτας

Σχετικά με τα στοιχεία της εσωτερικής αναγνώρισης, από τα τρία βασικά, την ακρίβεια, την γενίκευση και την επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα, ένας 'χάρτης Κοινού' δεν μπορεί παρά να εντοπίζει το ενδιαφέρον του στο τρίτο στοιχείο, την 'επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα'.

Και εδώ η επίδοση του Ρήγα είναι εντυπωσιακή. Η σχεδιαστική απόδοση ικανοποιεί τους βασικούς κανόνες της οπτικής πρόσληψης (οπτικονοηματική αντίληψη) ακόμα και του απλού χρήστη του χάρτη. Έχει δώσει ιδιαίτερη προσοχή στη διαστασιακή, μορφική και κυρίως χρωματική σχέση του γενικού υπόβαθρου του χάρτη με τα επιμέρους στοιχεία του, όπως είναι τα σύμβολα, τα γράμματα, τα γραφήματα, οι εικόνες, οι επιμέρους πινακίδες και τα διακοσμητικά στοιχεία.

Είναι χαρακτηριστική η οπτική σαφήνεια των γραμμικών στοιχείων του χάρτη, οι χρωματικές συσχετίσεις και ο διαστασιακός διαφορισμός των αλφαριθμητικών στοιχείων, καθώς και η γενικότερη αισθητική και η από απόσταση αναγνώριση επιμέρους στοιχείων των οποίων επιζητείται η ανάγνωση, ιδίως όταν πρόκειται για 'χάρτες ανάρτησης' και 'μαζικής επικοινωνίας', όπως προόριζε ο Ρήγας να είναι η Χάρτα και όπως άλλωστε λειτούργησε στη πραγματικότητα, κατά τη μαρτυρία του Dumon (1867).

*

Και μόνο από την λεπτομερή απεικόνιση των εκατoνεξηνταδύο νομισμάτων, ως θεματικών συμβόλων, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ο ορισμός του ως τυπικού 'θεματικού χάρτη'. Η επιμονή του Ρήγα στο 'νομισματικό θέμα' του χάρτη ίσως να είναι μια από τις αποδείξεις της επικοινωνιακής αποτελεσματικότητας που επεδίωκε να τού δώσει.

Εκτός από την 'κατεστημένη' ερμηνεία της νομισματικής θεματικής της Χάρτας, ως στοιχείου τόνωσης της εθνικής περηφάνιας για το ένδοξο παρελθόν, ίσως να υπάρχει και μία 'αιρετική', γνωρίζοντας την πληθωρικότητα, τον ρεαλισμό, την ευφυΐα και την λαϊκή διορατικότητα του Ρήγα· να προκαλέσει δηλαδή το ενδιαφέρον να σκύψουν στην Χάρτα και εκείνοι από τους Ρωμαίους 'που γούσταραν τα γρόσια'!

*

Λόγω της γνωστής, στη Χαρτογραφία, υπόθεσης 'περί του γεωγραφικού μήκους', τα μήκη στη Χάρτα ακολουθούν τη γαλλική πρακτική της εποχής, που χρησιμοποιούσε ως αρχή των μηκών τα Κανάρια Νησιά, περίπου 15 μοίρες δυτικά του Greenwich. Έτσι τα μήκη της Χάρτας είναι κατά περίπου 15 μοίρες μεγαλύτερα των σημερινών, ενώ τα πλάτη είναι της ίδιας τάξης μεγέθους με τα σημερινά, όπως άλλωστε θα περίμενε κανείς λόγω του ακριβέστερου προσδιορισμού του πλάτους που ήταν εφικτό ήδη από τους αρχαίους χρόνους.

*

Η κλίμακα της Χάρτας εκτιμάται ότι κυμαίνεται γύρω από το λόγο 1:600.000, όπως προκύπτει και από το γεωγραφικό της πλαίσιο αλλά και από την χρονική κλίμακα που σχεδιάζει ο Ρήγας στο υπόμνημα· είναι η οριζόντια απόσταση, που αντιστοιχεί σε 24 ώρες πεζοπορίας και ισοδυναμεί εντυπωσιακά με το αποδεκτό και σήμερα μέτρο, όπου τα περίπου «τέσσερα χιλιόμετρα διανύονται σε μια ώρα κανονικής πεζοπορίας».

Δημήτριος Καραμπερόπουλος, «Μηνύματα του Ρήγα Βελεστινλή μέσα από τη δωδεκάφυλλη Χάρτα του» εν 200 Χρόνια της Χάρτας του Ρήγα 1797-1997. Πρακτικά Επιστ. Ημερίδας. Κοζάνη, 18 Οκτωβρίου 1997 (έκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 82-83, 82, 74, 75).

να διδάξει τους υπόδουλους Έλληνες και τον Ελληνισμό

Η κυριαρχούσα άποψη είναι ότι, ο Ρήγας εξέδωσε τη Χάρτα για να καταδείξει 'εικονογραφικά' και να διδάξει τους υπόδουλους Έλληνες και τον Ελληνισμό γενικότερα «τί έχασε, τί έχει, τί τού πρέπει». Να δείξει από πού κατάγεται και τί μέλλον τού αξίζει. Γι' αυτό πάνω στο γεωγραφικό υπόβαθρο της Χάρτας χαράχτηκε η Ιστορία και η δόξα των Ελλήνων,

αναγράφονται τα μεγάλα γεγονότα της ιστορικής τους πορείας, οι νίκες τους, η πολιτική οργάνωση των αρχαίων προγόνων, καταγράφονται οι ήρωες και σημειώνονται χρονολογίες σταθμοί. Και όλα αυτά ανάμεσα σε πλήθος αρχαίων νομισμάτων, που αποτελούν ένα από τα κύρια θέματα της Χάρτας.

Απεικονίζονται και στις δύο όψεις τους, εκατόν εξήντα δύο νομίσματα της αρχαιοελληνικής, ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου, συχνότερα δώδεκα ανά φύλλο· [...] Μόνο το ένα τρίτο των νομισμάτων έχει γεωγραφική συνάφεια με τις περιοχές που απεικονίζονται στα φύλλα. Τα νομίσματα αυτά [...] έχουν όλα εντοπισθεί από την ιστορική νομισματική έρευνα.

*

Η Χάρτα φέρει «ρόδο ανέμων» ιταλικού τύπου, με τριανταδύο διευθύνσεις, αλλά γαλλικό συμβολισμό για το Βορρά (το κρίνο) και το Νότο. Επίσης υπόμνημα με δεκαεννέα επεξηγήσεις συμβόλων, ενώ τα πολυπληθή τοπωνύμια καταγράφονται και στην αρχαία και στην νέα εκφορά τους.

*

Το τοπογραφικό των Φερών μαζί με εκείνο της Αθήνας και Πειραιά έχουν τοποθετηθεί στο «μνημειακό» φύλλο του Τίτλου, μαζί με το μεγαλύτερο πλήθος των νομισμάτων, μία επιλογή που εκτός της προφανούς τιμής στη γενέθλια πόλη, ίσως να υπονοεί ή να υποδεικνύει το ρόλο της Αθήνας ως μελλοντικής άρχουσας πόλης της Νέας Ελλάδας.

Η διαφορετικότητα του τοπογραφήματος των Φερών, όπως και της Κωνσταντινούπολης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι έργα του Ρήγα, ίσως αρκετά πριν από τα επτά τοπογραφήματα του Barbie du Bocage, που περιλαμβάνει η Χάρτα.

*

[...] δεν μπορεί να διαφύγει, ακόμη και από τον απρόσεκτο παρατηρητή της Χάρτας, η σαφής γεωγραφική αναφορά της στη Γ΄, Δ΄, Ε΄ και ΣΤ΄ Διοίκηση της Ρωμαϊκής (ή Ρωμανικής) Αυτοκρατορίας όπως αναδιατάχθηκε από τον Διοκλητιανό σε δυτική και ανατολική Αυτοκρατορία (Γ΄, Asiana -δυτικό τμήμα [ενν. Μικράς Ασίας]· Δ΄, Thraciae· Ε΄, Moesiarum· ΣΤ΄, Pannoniarum).

Οι Διοικήσεις αυτές είναι σαφέστατα τμήματα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας. Έτσι εξηγείται και η απουσία της Μεγάλης Ελλάδας (νότια Ιταλία και ανατολική Σικελία) από τη Χάρτα, ενώ υπάρχει άφθονος χώρος, στο γεωγραφικό παράθυρο του Ρήγα, για την απεικόνιση της περιοχής αυτής του αρχαίου Ελληνισμού. Η απουσία ερμηνεύεται από το ότι η περιοχή αυτή ανήκει στην Ζ΄Διοίκηση (italiciana) του Μαξιμιανού, δηλαδή στο δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο μέρος εκείνο ο Ρήγας τοποθετεί το αυτοτελές φύλλο της Κωνσταντινούπολης και το φύλλο του 'μνημειακού' Τίτλου της Χάρτας!

Δημήτριος Καραμπερόπουλος, «Μηνύματα του Ρήγα Βελεστινλή μέσα από τη δωδεκάφυλλη Χάρτα του» εν 200 Χρόνια της Χάρτας του Ρήγα 1797-1997. Πρακτικά Επιστ. Ημερίδας. Κοζάνη, 18 Οκτωβρίου 1997 (έκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 71-72, 72, 73, 73).

υπέρ της λαϊκής και φιλελεύθερης αντίληψης

η πλέον ευχάριστη απασχόλησή του ήταν η συγκριτική γεωγραφία *

Η προετοιμασία των έργων [ενν. του Ρήγα] στο Βουκουρέστι και οι στενές επαφές του εκεί με τον γαλλικό παράγοντα, τον χαρακτήρισαν ύποπτο για τα Αυστριακά συμφέροντα, που έβλεπαν ως απειλή την Ναπολεόντια πολιτική επιρροή στην υπό διαμόρφωση νέα Ευρώπη της μετα-οθωμανικής περιόδου.

Στη Βιέννη, με το έτοιμο έργο του από τη Βλαχία, αρχίζει η εκδοτική του δράση, το 1797, τυπώνοντας πρώτα για καθαρά εμπορικούς σκοπούς, στο τυπογραφείο του Ιάκωβου Νίτς και με χαράκτη τον Φρανσουά Μήλλερ, τους δύο χάρτες της Μολδοβλαχίας, τη Νέαν χάρταν της Βλαχίας και τη Γενικήν χάρταν της Μολδαβίας. Τούς είχε προετοιμάσει στο Βουκουρέστι αποδίδοντας στα ελληνικά, τα αυστριακά πρωτότυπα της εποχής.

Ο Ρήγας πίστευε αυτό που στην πραγματικότητα αποτελούσε στοιχείο της ιδεολογίας του γαλλικού Διαφωτισμού ότι δηλαδή η Ιστορία είναι αλληλένδετη με την Γεωγραφία· στοιχείο απολύτως κυρίαρχο και αδιαπραγμάτευτο μέχρι και σήμερα, στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα. Έτσι, η ενασχόλησή του με την Χαρτογραφία ήταν το φυσικό επακόλουθο της πίστης του αυτής.

Από την άλλη μεριά φαίνεται ότι είχε κατανοήσει την εποπτική αποτελεσματικότητα που έχει ο χάρτης ως συνοπτικός, εντυπωσιακός και άμεσος φορέας μετάδοσης πληροφοριών [...]

*

[...] το κυρίαρχο εθνικό στοιχείο στην περιοχή [ενν. τη Βαλκανική] ήταν το «νεογραικικό» πάνω στο οποίο θα έπρεπε να στηριχθεί στην αρχή οποιαδήποτε προσπάθεια ανατροπής της οθωμανικής κυριαρχίας· αλλά ίσως και της φαναριώτικης εξουσίας αργότερα, την οποία ο Ρήγας είχε γνωρίσει καλά στην Μολδοβλαχία.

Η ανατροπή αυτή θα έπρεπε να γίνει υπέρ της λαϊκής και φιλελεύθερης αντίληψης που εκφράζανε οι οικονομικά ακμαίοι Έλληνες της κεντροευρωπαϊκής Διασποράς, που ήδη είχαν αναπτύξει σπουδαία πρότυπα συλλογικής δράσης και αλληλεγγύης στην επιχειρηματική και κοινοτική τους ζωή.

*

Η Χάρτα είναι από τα μέγιστα έργα του Ρήγα· θεωρείται συμπλήρωμα του «Θούριου» και το κύριο μέσο για την ευρύτερη και δημοτικότερη διάδοση των αρχών του.

*

Σύμφωνα με το πρακτικό των καταθέσεων του Ρήγα και των συντρόφων του, μετά τη σύλληψή τους από την αυστριακή αστυνομία, προκύπτει ότι η Χάρτα τυπώθηκε σε 1220 αντίτυπα. Από αυτά τα 624 τα έστειλε στην Σμύρνη, μέσω Τεργέστης, 300 αντίτυπα στο Βουκουρέστι και τα υπόλοιπα 296 πουλήθηκαν κυρίως σε Έλληνες της Βιέννης.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί εδώ ότι, όπως προκύπτει από τη διατύπωση των πρακτικών κάθε μιας από τις καταθέσεις, η Χάρτα θα αποτελέσει το πρώτο και κύριο τεκμήριο της επαναστατικής ανατρεπτικής δράσης του Ρήγα, που καταγράφει επίμονα ο Αυστριακός ανακριτής (καταθέσεις των Αργέντη, Νικολίδη, Εμμανουήλ, Τουρούντζια).

Η Χάρτα ολοκληρώθηκε και διατέθηκε στο εμπόριο στις αρχές του Μαΐου του 1797, προς 36 γρόσια τα 12 φύλλα της (3 γρόσια το ένα)· τομή που ισοδυναμούσε με περίπου εκείνης ενός καλού βιβλίου στη Βιέννη της εποχής.

Δημήτριος Καραμπερόπουλος, «Μηνύματα του Ρήγα Βελεστινλή μέσα από τη δωδεκάφυλλη Χάρτα του» εν 200 Χρόνια της Χάρτας του Ρήγα 1797-1997. Πρακτικά Επιστ. Ημερίδας. Κοζάνη, 18 Οκτωβρίου 1997 (έκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 69-70, 70, 70-71, 71). -Το motto εκ του ιδίου (ό.π., σ. 70).