αγχώμαλα εναυμάχουν

στον Παναγιώτη, όχι τον πατέρα μου, τον άλλο

Καλός ο σμικρός και περιεκτικός Βέλτσος από την 'Ινδικτο. Αριθμός έκδοσης 277. 'Εζησε κι αυτός τα μαρμαρένια αλώνια κατά πως φαίνεται και καταγράφει στο συγκεκριμένο τευχίδιο την περιπέτειά του. 'Η, τί άλλο;

Βρίσκομαι ήσυχος εδώ σε διατεταγμένη υπηρεσία (σ.12),

μονολογεί ο στοχαστής του γαλάζιου σταυρού της ησυχίας.

*

Η αποκλειστική σαν άνδρας. Αλλά δε θα έπρεπε να μ' ενοχλούν, από πάνω μου, τ' αρχίδια της; (σ.16).

*

Ποιόν καλεί το κουδούνι δίπλα απ' το μαξιλάρι;
Γιατί αφήνουν την πόρτα μισάνοιχτη;
Το αδύναμο φωτάκι στο περβάζι, ποιόν ξενυχτά;
Οι βόγγοι δίπλα, προδίδουν συνουσία; (σ.46).

Την τελευταία λέξη του συγγραφέα ας την βρεί μόνος του ο αναγνώστης που θα αποτανθεί στο ομώνυμο αυτό, της Ησυχίας, βιβλιάριο θησαυρισμού.



--------
στον τίτλο του παρόντος δυό λεξούλες παρμένες από τον Θουκυδίδη (Ζ' 71.4), που πολλά πολλά με άρεσαν. Κείνο το αγχώμαλα μ αρέζει. Πως μ' αρέζει!

πλεονασμός είτε ευαγγέλιo

[ανθρώπινη συμφορή]: ο άνθρωπος, μέτοχος της ιστορίας, στέκει μετέωρος ανάμεσα στον θείο φθόνο, την κληρονομική ενοχή και στους πειρασμούς της εξουσίας.

Μια ενδιαφέρουσα φρασούλα για τους στοχαστικούς του σαββατόβραδου και της παρασκευής το βράδυ, αλιευμένη από την εισαγωγή στο Δ.Ν. Μαρωνίτης, Ηρόδοτος - οκτώ νουβέλες και τέσσερα ανέκδοτα, (έκδ. 'Αγρα, Αθήνα 2001(2η), σ. 17).

------
ο πλεονασμός συντάσσεται με το πολύτιμος εριτίμη και τανάπαλιν.

αίμα και δάκρυα

στον γ.χ., της εμής οδύνης

Δεν είναι η δικαιοσύνη αλλά η αγαθότητα του Θεού,
που μάς καθιστά άξιους να υπάρχουμε,
παρά το πλήθος των ανομιών μας.

Είναι η ελεημοσύνη Του

για να μπορούμε να κατανοούμε αυτό
που διαπιστώνει ο Ιωάννης Μόσχος:
"Πόσους κρυφούς δούλους έχει ο Θεός,
οι οποίοι μόνο σ' αυτόν είναι γνωστοί"

ή αυτό που επιβεβαιώνει ο Νείλος ο Ασκητής:
"Από μικρών αφορμών και ελαχίστων προσώπων,
μεγάλα οικονομείται
δια της προνοίας του Θεού".

Είμαστε
καταδικασμένοι να ζούμε
στην αγάπη και με την αγάπη
του Θεού.
Να επιστρέφουμε διαρκώς σ' Αυτόν
και σ' Αυτόν να ζούμε το θαύμα,

να κατέχουμε το πλήρωμα της ζωής,
που πληροί τα πάντα,
όπως μάς το χάρισε ο Υιός του
και μάς χαρίζει το Πνεύμα Του.

π. Μιχαήλ Καρδαμάκης, αίμα και δάκρυα, κεφ. β' (έκδ. Τήνος 2006, σ. 22).

'Ενα βιβλίο απαρτιζόμενο από κεφάλαια, όπως εκείνα τα κατανυκτικά, για παράδειγμα, που συνέγραψε ο τάδε ή ο δείνα ασκητής της ερήμου.

υπόρχημα

Πολλοί είναι αυτοί που με ρωτάνε ποιός είναι αυτός ο κύριος Μπόνος, ο ποιητής ντε, που τον εκτιμώ τόσο πολύ. Αρκετές φορές έχω αναφερθεί στο έργο του εδώ, στο άωρον τετράδιό μου, ένα ιστολόγιο που παλεύει με την γραφή ήδη από του 2005 μεσούντος κι ανέτειλε ξανά εν έτει 2008 (πάντοτε από Κυρίου τα έτη να λέμε). Ναί, τον θεωρώ μείζονα, αν όχι τον μεγαλύτερο εν ζωή, έλληνα ποιητή.

*

Ευκαιρία μού δίνεται, λοιπόν, να παρεμβάλλω εδωδά, στο παρόν postάκι μιάν σημείωση που καταχώρησε ο καλός τυπογράφος (έχουμε άραγε πολλούς τόσο προσεκτικούς κι επιμελείς στο είδος του;) Αιμίλιος Καλλιακάτσος στον 23ο Κατάλογο των εκδόσεών του στιγμή που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο Φλεβάρη [2007]. Συγκεκριμένα πρόκειται για επεξηγηματική υποσημείωση στην επιστολή Ε.Χ. Γονατά (1924-2006) προς Ν. Εγγονόπουλον (1907-1984), σταλμένη "με απεριόριστο σεβασμό, αφοσίωση και αγάπη" το Σάββατο, 14 Μαΐου 1983 (σσ. 37-43).

Κι εξηγούμαι: Ετέθη το θέμα κατά πόσον μπορεί να διαβάλλεται μετά θάνατον ο κάθε ποιητής, πόσο μάλλον ο μέγιστος Καβάφης. Αντιγράφω από την επιστολή Γονατά (σσ.41-42):

"Το δράμα είναι ότι πολλοί εξ αυτών κατέχουν δημόσια αξιώματα, έχουν τίτλους, τούς έχει ανατεθεί η διδασκαλία σε ανώτατα πνευματικά Ιδρύματα! Οπότε κλάφτε μανούλες! Ποιός είναι εκείνος που θα υποχρεωθεί να φάει πρώτα στο κεφάλι την ανάλυση, φερ' ειπείν, των δύο ανέκδοτων κειμένων και θα δεχτεί να διαβάσει τα κείμενα αυτά; Αν για πρώτη φορά ακούει περί Καβάφη, θ' ακούει τ' όνομά του και θα παίρνει δρόμο. "Αυτοί δεν έχουν μέτρο να μετρήσουν το περβάζι του παραθύρου των", όπως χαρακτηριστικά μού είπε κάποιος φίλος που συμμερίσθηκε τον πόνο μου,* το ίδιο εκείνο φριχτό βράδυ που τον πήρα στο τηλέφωνο, μόλις διάβασα ετούτα τα αίσχη, "και θέλουν να μετρήσουν την απόσταση γης και ουρανού, γης και ηλίου!""

*

Σε σχετική ερώτηση του αγλαού τυπογράφου προς τον Γονατά, για ποιόν του φίλο ομιλεί εδώ, λαμβάνει και καταχωρεί την εξής απάντηση-σημείωση δοσμένη με τον ως άνω σμικρό αστερίσκο:

* Ο θαυμάσιος Β.Ν. Μπόνος. [Σημείωση του Ε.Χ.Γονατά, 1.7.1991].

-------

Υστερόβουλον εμού του δυσσεβούς: ο μακαρίτης ο Γονατάς δεδικαίωται και μαζί του χαίρω εγώ.

Χαίρω πολύ.

Ο ίδιος, αφού σού τό λέω.

προμετωπίδα

ίσταμαι εις την λευκήν του αρώματός σου γραμμή
έγνοια σου να σώσης απ' τη θυσία τις αγελάδες
γλυκεία η λυτρούσα λευκότης σου μύρον και στρατί επί ξυρού ακμής
ότι εσύ μόνη διαβαίνεις

Κι είναι η προμετωπίδα μόνον από την συλλογή η ερωδύφις (1999) του φιλάρετου κύριου Β.Ν. Μπόνου.


-----
ερωδύφης: η υφαίνουσα τον έρωτα [σημείωση στην αυτοτελή έκδοση, σ.45. Στον συγκεντρωτικό τόμο αυτόμελα, σ.161].

εγκαύματα 13, 1

......Κορμοί τα κορμιά μας
.........δένδρων
.................και κλάδοι
.........που συμπλέκονται