Η ΠΟΘΟΠΛΑΝΤΑΓΜΕΝΗ
Κάτω 'ς τον Μαραθόκαμπο, που ολονυχτής θερίζουν,
Κάποιος λεβέντης θεριστής ψηλό τραγούδι λέγει
Κι' ώς το ξημέρωμα ξυπνόν βαστάει όλον τον κάμπο·
Βαστάει κ' εμένα ξύπνηγη την ποθοπλανταγμένην
Δέκα βραδιές ολόβολες 'ς τα παραθύρια απάνου,
Κι' απ' τον ήχο του τραγουδιού κι' απ' την γλυκειά φωνή του
Τα νυσταγμένα μάτια μου τον ύπνο δεν τον θέλουν.
Τον νιον αυτόν τον θεριστή, που τραγουδάει την νύχτα,
Να κάτεχα, να γνώριζα! Ήλιε, γλυκέ πατέρα,
Ήλιε, οπού μου χάρισες τόση εμμορφιά 'ς τον κόσμο,
Μη τα χαλάς τα νιάτα μου και μη τα φαρμακώνης.
Με τες χρυσές αχτίδες σου δείξε μου μιαν ημέρα
Τον νιον αυτόν τον θεριστή, που τραγουδάει την νύχτα,
Να τον γνωρίσω, να τον 'δώ' διάνεμμα νά του κάμω
Την νύχτα να μη τραγουδάη, 'ς τον κάμπο να μη βγαίνη,
Νάρχεται με του φεγγαριού τ' απόσκια 'ς την αυλή μου
Να τον χορταίνω φίλημα, να τον χορταίνω αγκάλια.
Κώστας Κρυστάλλης, Ο τραγουδιστής του χωριού και της στάνης (έκδ. Εστία, Αθήνα 1893, σ. 17).
