σε θηλυκό χειμώνα έχεις ξυπνήσει

σε θηλυκό χειμώνα έχεις ξυπνήσει
να κοιμηθώ σ' αγόρι καλοκαίρι·
χριστιανικό κρατώντας αγιοκέρι
θα ευλαβηθούμε προς τα περασμένα·
κι όταν ανάψη της αυγής τ’ αστέρι,
τής προσευχής τα μάτια δακρυσμένα.*

ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΙΣΣΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ

-Μ' έχει βαρύνει το ποτό κι απόψε.
Αυτή 'ναι η τελευταία μου παρτίδα.
-Δώσε μου τα χαρτιά. Μοιράζω. Κόψε.
Τσιπ. -Κι εκατό. -Κι άλλα εκατό. -Τα είδα.
-Διαβάσατε τι γράφει η εφημερίδα;
Σκοτώσαν την Γαβριέλλα· βράδυ Τρίτης.
Έφυγε για να βρή κι αυτή παρτίδα.
Να πάη στους ουρανούς με το μουνί της.

-Την πήδηξα… λοιπόν, το εξηνταδύο.
-Πεντακόσια. Για σκέψου, ήμουν παιδάκι
τότε. -Θα μπώ. Σκαστός από το Ωδείο
(η μάννα επέμενε να πάω)· λιγάκι
δείλιασα όταν πρωτόειδα το φωτάκι
κόκκινο και μουντό. Μα το κορμί της…
Θεέ μου, τώρα το λειώνει το σαράκι.
Μα άς πάη στους ουρανούς με το μουνί της.

-Εμπρός, συγκεντρωθείτε. Ανοίγω φύλλο.
-Πάσσο. Κι εγώ το πρώτο μου γαμήσι
τό 'κανα στης Γαβριέλλας. Μ' έναν φίλο
τον Πέτρο. -Ρέστα μου. -Την έχεις στήσει.
Πάσσο ταχέως. -Τα βλέπω. Κάποια δύση
την πήρα, τού πενήντα. Να, η μορφή της!
Και ντάμες τρείς. Καρρέ. Σ' έχω κερδίσει.
Θα πάω στους ουρανούς μες στο μουνί της.

Κυρά των εκκλησιών και των μπουρδέλων,
σεβάσου την αρχόντισσα Γαβριέλλα·
κι ευδόκησε στις τάξεις των αγγέλων
ν' αριθμηθή. Ως λαλή μικρός προφήτης
και καταπαύει την επίγεια τρέλλα,
να πάη στους ουρανούς με το μουνί της.

*

ΟΝΕΙΡΑΙΤΗΣΙΑ

Ποιά περιπατεί γυμνή και ξυπόλυτη
μ' όλο τ' ανάστημα τής καρυδιάς;

Εξαφνικά γεμίζει το δωμάτιο
με τον πελώριο πλάνητα τού ονόματός της.

Ποιάν υποπτεύεσαι πίσω απ' όλα τα πρόσωπα
στα μόλις και, νυσταγμένα σοκάκια;

Νά 'την η ιδιωτική προφητεία, νά 'τος ο χρηστός ρυθμός
και τα ταξίδια, σκονισμένα μάτια της.

Σιωπή! Κι ακούστε την που εξαγγέλλει πίκρες στα διάστιχα,
στο δέλτα το δειλό τού ποταμού των επιθέτων.

Έτσι να υφαίνεται, φυτό που ηλιοβολά,
κι αχ! Η αλογάριαστη περιουσία τής μορφής της.

*

ΝΑ 'ΤΗΝΑ, ΝΑ 'ΤΗΝ, ΤΟ ΦΟΝΙΚΩ

κοίταξε την γυναίκα-έντομο
παχύ πρασινωπό πρισματικό ρευστό στην συμβολή των τοίχων
κεραίες αρθρόποδες κι ανθρωποφάγοι πάγοι
θά 'ρθη η κακιά στην τσιμεντένια νύχτα να σ' απάγη
κοίτα καλέ τα μάτια τής γυναίκας-έντομο

κοίταξε την γυναίκα-μέδουσα
ποιά πού και πώς και κολυμπά στην εσφαγμένη θάλασσα
στο βρωμερό πρωινό βαθειά της θα σε σφίξουνε
μαλλιά πλοκάμια νύχια και ψαρίσια σάρκα θα σε πνίξουνε
κοίτα καλέ τα μάτια τής γυναίκας-μέδουσα

κοίταξε την γυναίκα-πέτρωμα
μέλη κρυσταλλικά κρατούν κρύφτουν τον θάνατο
στην μολυζμένη μεσημβρία βαθειά της θα σε εγκλείσουνε
μ' αφομοιωμένο κι άρρηκτο ορυκτό θα σε ταγίσουνε
κοίτα καλέ τα μάτια τής γυναίκας-πέτρωμα

όμως ποτέ σου μην κοιτάξεις την γυναίκα-λήθαργος
το κλάμμα τού παιδιού μου τού παιδιού μου το μακέλεμμα
την τελική απονιά τον πένθιμο ήχο τής καμπάνας
γι' αυτό ποτέ σου μην κοιτάς τα μάτια τής μαριάννας
τα μάτια τής τα μάτια τής τα μάτια τής μαριάννας.

Ηλίας Λάγιος, Το βιβλίο της Μαριάννας (έκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2007, σσ. 32-33, 47, 55). -Στο motto στιχάκια του ιδίου εκ του ποιήματος «ΜπαλΑντα του δικοΥ μου αΙματος» (ό.π., σ. 16).