στην καρδιά του έχει ανάψει το άγιο φώς τής αυγής

ΜΟΝΤΡΕΪΓ: Φυσικά. Είναι σαν να τ' ακούω τώρα.
Έτσι ακριβώς είπες: «Ο Αλφόνς είμαι εγώ».
ΡΕΝΕ: Ήταν λάθος. Μια τρομερή παρεξήγηση.
Θα ήταν σωστό να είχα πεί:
«Η Ζυστίν είμαι εγώ».
Ο Αλφόνς, στη φυλακή, απ' την πολλή σκέψη και το γράψιμο
κατέληξε να φυλακίσει κι εμένα σε μία ιστορία.*

ΚΥΡΙΑ ΝΤΕ ΜΟΝΤΡΕΪΓ, ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΡΕΝΕ ΝΤΕ ΣΑΝΤ: Μίλησα εγώ για αίτηση βοηθείας; Ο ίδιος ο Αλφόνς με διαβεβαίωσε σε ένα απ’ τα γράμματά του πως αν μού τύχουν δυσκολίες θα με βοηθήσει με κάθε τρόπο, μεσολαβώντας στη νέα κυβέρνηση για λογαριασμό μου.

ΒΑΡΟΝΗ ΝΤΕ ΣΙΜΙΑΝ: Έτσι σάς έγραψε ο Αλφόνς; Άχ, τί ευγενική καρδιά! Αναγεννήθηκε η αγνή φιγούρα εκείνου τού αξιαγάπητου παιδιού με τα χρυσά μαλλιά· ο μαρκήσιος ντε Σαντ τρέφει αισθήματα στοργής για τους εχθρούς του και θέλει να τα συγχωρέσει όλα. Πρέπει νά ‘χει αναγνωρίσει εξ ολοκλήρου πια τα εγκλήματά του. Η ματωμένη νύχτα έφτασε στο τέλος της και στην καρδιά του έχει ανάψει το άγιο φώς τής αυγής.

Ρενέ, η απόφασή σας [ενν. να μονάσει] είναι ξεκάθαρη πια στα μάτια όλων μας. Αναγνωρίσατε στην καρδιά τού Αλφόνς τις πρώτες αναλαμπές αυτού τού αγίου φωτός και απαρνιέστε τα εγκόσμια, κάνοντας πρώτη ένα βήμα, έτσι ώστε βαθμιαία να οδηγήσετε εκεί και τον μαρκήσιο.

Όταν δεί τον δικό σας ηρωισμό, ο μαρκήσιος δεν θα αγνοήσει τις αναλαμπές αυτού τού φωτός που έχει ξεμυτίσει στην καρδιά του και θα το συνδαυλίσει για να μην σβήσει. Στο τέλος θα ακολουθήσει τα βήματα τής γυναίκας του και θα εισχωρήσει στο κέντρο αυτού τού άπειρου φωτός. Ρενέ, είστε πράγματι ένας καθρέφτης αρετής για όλες τις γυναίκες αυτού τού κόσμου. […]

ΡΕΝΕ; Όμως, κυρία ντε Σιμιάν…

ΣΙΜΙΑΝ: Τί είναι;

ΡΕΝΕ: Ήταν σίγουρα ένα φώς. Αυτό που με έκανε να πάρω την απόφαση να απαρνηθώ τον σύζυγό μου και τα εγκόσμια… Όμως, πώς να το πώ, νιώθω πως αυτό το φώς είναι διαφορετικό από εκείνο για το οποίο μιλούσατε εσείς.

ΣΙΜΙΑΝ: Τί θέλετε να πείτε;

ΡΕΝΕ: Είναι κι αυτό ένα φώς άγιο, μού φαίνεται όμως πως έρχεται από κάπου αλλού…

ΣΙΜΙΑΝ: Μα τί λέτε; Η πηγή τού ιερού φωτός είναι μόνο μία.

ΡΕΝΕ: Έτσι είναι. Έρχεται, υποθέτω από την ίδια πηγή. Όμως ίσως κάπου το φώς αντανακλάται και φτάνει από μια διαφορετική γωνία…

ΣΙΜΙΑΝ (Ανήσυχη.): Και από ποιά κατεύθυνση λέτε πως έρχεται αυτό το φώς;

ΡΕΝΕ: Δεν το ξέρω με σιγουριά, διαβάζοντας όμως εκείνη την τρομερή ιστορία που μού έδωσε ο Αλφόνς στη φυλακή, άρχισα να διαισθάνομαι αόριστα ότι εκείνο το φώς ερχόταν από κάπου αλλού. Εκείνη η φρικιαστική ιστορία που έγραψε είχε τον τίτλο Ζυστίν. […]

Ύστερα απ' αυτό μπορεί κάλλιστα να πεί κανείς πως
έμεινε στο κελί με την ελεύθερη βούλησή του.**

*

[…] ακόμα και οι πιο ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι αυτού τού κόσμου παίρνουν πάλι θάρρος και τρέχουν στο κατόπι του με ενθουσιασμό, μέσα στο πρώτο αχνό φώς τής αυγής, για το πεδίο τής μάχης. Αυτός πετάει. Φτάνει στα ουράνια. Κάτω απ' το στήθος της ασημένιας πανοπλίας, αφού η αιματηρή μάχη τελειώσει, κατοικεί το πεντακάθαρο όραμα τού πιο σιωπηλού συμποσίου μυριάδων πτωμάτων.

Με την παγερή δύναμη τού ξίφους του, ξανακάνει λευκούς τούς υγρούς απ’ το αίμα κρίνους, και το λευκό του άλογο βαμμένο κόκκινο απ' το αίμα φουσκώνει το στήθος σαν πρώρα καραβιού και αρμενίζει στα ουράνια που τα αυλακώνουν αστραπές τού πρωινού.

Εκείνη τη στιγμή ο ουρανός σκίζεται στα δύο και ένα κατακλυσμιαίο φώς, ένα ιερό φώς, τυφλώνει τα μάτια των ανθρώπων που το κοιτάζουν. Αλφόνς. Αυτός ο άνθρωπος είναι ίσως η ουσία αυτού τού φωτός.

ΡΕΝΕ: Ο Αλφόνς έφτιαξε μια σκάλα υπηρεσίας για τον παράδεισο.
ΣΙΜΙΑΝ: Ο Θεός θα καταστρέψει αυτή τη σκάλα.***

Yukio Misima, Η Μαρκησία ντε Σαντ (μτφρ. Παναγιώτης Ευαγγελίδης, έκδ. Άγρα, Αθήνα 2011, σσ. 138-140, 148-149). –Όλα τα motto εκ του ιδίου (ό.π., σσ. 144, 145, 146).