μετανιώνω θα πεί επαναστατώ

Μετανιώνω θα πεί επαναστατώ.
Κόβω τα πόδια μου για να σταθώ.*

Η ΑΡΧΗ ΗΜΙΣΥ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ

Η αρχή ανηφόρα ώς τη μέση του παντός.
Ύστερα ο δρόμος γίνεται πιο βατός.

Όπως το φώς που εσχίσθη απ' το σκοτάδι
κι η Περσεφόνη αντίκρυσε τον Άδη.

Ή ο Προμηθέας που πρόταξε το στήθος
κι απ' το συκώτι του επλάσθη ο μύθος.

Και βέβαια του Αχιλλέα η απόφαση
που έκανε τη ζωή μια πρόφαση.

Ως κι ο Σίσυφος ίδρωνε ώς τη μέση
προτού κατρακυλώντας πίσω πέσει.

*

ΓΕΥΣΗ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

Λιγόστεψε, εσώθη μου η φωνή.
Καταλαβαίνω τη γλώσσα μου ωμή.

Τώρα το λόγο έχει η νύχτα.
Τα δόντια της δείχνει και τα νύχια

σαν πάει μία λέξη να χαράξει.
Έτσι, έχω στα μάτια σου αράξει.

Το είδωλό μου μέσα τους μισό.
Τα λόγια που θα σού 'λεγα μασώ.

Έχω το βλέμμα ερωτευμένου
που γεύεται μια δόση πεπρωμένου.

Ευσταθία Δήμου, Απώλεια λήθης (έκδ. Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2019, σσ. 26, 10). -Το motto της ιδίας (ό.π., σ. 11) από το ποιημάτιο «Μοίρα».