Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

βαθιά ώς την καρδιά του


Εφτά χρόνια σού γράφω για να σού μιλήσω, να μιλήσω σε κάποιον,
και τελικά όλες οι λέξεις παίρνουν το ίδιο σχήμα.
Το σχήμα ενός σώματος που έχει κουρνιάσει δίπλα στη θάλασσα.
Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά όλο καταλήγω στις ίδιες λέξεις.
Εφτά χρόνια τώρα σού λέω τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Για να σού γράψω παιδεύτηκα πάλι. Θέλει κόπο πολύ να βγάλω
τα καρφιά από τα χέρια και τα πόδια. Μετά να μαζέψω τόσο αίμα
[…] γιατί δεν έχω κόκκινο στυλό πια.*
ΦΩΝΑΖΕ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΟΝΟΣ

«Δεν υπάρχει θάνατος! Δεν υπάρχει θάνατος!» φώναζε και πήγαινε μόνος, μες στη νύχτα και στη βροχή, κι είχε κλειστή τη λευκή του φθαρμένη ομπρέλα, ενώ στο χέρι το δεξί βαστούσε δίσκο ασημένιο – κι απάνω το κεφάλι του.

*

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ

Μάς κόψανε το ρεύμα απόψε, σκοτάδι πίσσα στο δωμάτιο.
Έβαλα κι εγώ τη φωτογραφία σου πάνω στο κομοδίνο – για να βλέπω.

*

ΑΝΩΝΥΜΟΥ

Χθες το βράδυ, ακολουθώντας τους τσίγκινους φανοστάτες τής έρημης πόλης, βγήκα στη λεωφόρο. Με σταμάτησε ένας αστυνομικός. Μού ζήτησε τα χαρτιά μου.
«Δεν έχω», τού λέω.
«Πού πάτε;» με ρώτησε.
«Έβγαλα βόλτα το σκυλί.»
«Δε βλέπω κανένα σκυλί.»
«Εγώ είμαι», τού είπα.

*

ΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

Μέσα στη νύχτα δυό άνθρωποι συνομιλούν:
«Πώς είναι;» ρωτάει ο ένας τον άλλον. «Πές μου πώς είναι;»
Κι εκείνος πήρε ένα σπίρτο, το άναψε, και τ’ άφησε να καίγεται
βαθιά ώς την καρδιά του.

*

ΑΜΑΛΙΑ

Μέχρι τα έντεκά μου χρόνια, τα ήξερα και τα καταλάβαινα όλα, μετά άρχισα να μη θυμάμαι. Πίσω από τα πρόσωπα έβλεπα άλλα νέα πρόσωπα, και μέσα σε αυτά τα σπίτια τους και ολόκληρες τις ζωές τους. Από τις εποχές με γνώριζε μόνο το καλοκαίρι. Για τις υπόλοιπες ήμουν ένας άγνωστος, όπως άγνωστες μού ήταν και εκείνες. Δεν καταλάβαινα φθινόπωρο, άνοιξη ή χειμώνα. Το φθινοπωρο τα δέντρα έχαναν τα φύλλα τους όχι γιατί ήταν η εποχή τους, αλλά γιατί τα δέντρα κάτι πάθαιναν και αρρώσταιναν βαριά. Το χειμώνα οι άνθρωποι δεν κρύωναν, απλά χαλούσαν και έπρεπε να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, μπροστά απ' το αναμμένο τζάκι, μέχρι να έρθει η άνοιξη που ήταν για μένα ένα πρώιμο καλοκαίρι. Ένας πρόλογος για το επερχόμενο πανηγυρικό θερινό φώς.

Το χνούδι στον αυχένα τού κοριτσιού που αγαπούσα ήταν μια περίληψη τού Μπαχ, που άκουγε συνέχεια στο πικάπ ο μεγαλύτερός μου αδελφός -αργότερα εξαίρετος πιανίστας- ενώ συνήθιζε να κουνάει τα δάχτυλά του σαν να πατούσε τα αόρατα πλήκτρα ενός πιάνου που βρισκόταν εντός του. Υπήρχαν μόνο τα καλοκαίρια, και ανάμεσά τους τ' άστρα, οι άσπροι λόφοι, και το πέλαγος. Έπρεπε να κάνω υπομονή, να περιμένω να αρρωστήσουν τα δέντρα και να χαλάσουν οι άνθρωποι, μέχρι να έρθει και πάλι ο πρόλογος τού πανηγυρικού φωτός, κι έπειτα το καλοκαίρι. […]

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Γιατί ίσως ποίηση
νά 'ταν αυτό που σ' έκανε και γέμιζες
κατάφυτες σιωπές
τις θυελλώδεις σελίδες
ή ένα ετοιμόρροπο σώμα
που στηριζόταν σ' ένα στυλό

και ξεφλούδιζε δειλά τ' όνειρο

χθες ας πούμε στον ύπνο μου
μ' έβλεπα μες στα όνειρά μου
και μού 'λεγες
«με τούτο»
κι έδειχνες το στήθος σου
«όχι μ' αυτό»
κι έδειχνες το κεφάλι σου.

Τάσος Ελένας, Των αναβαινόντων. Μικρά και μεγάλα πεζά (έκδ. Το Ροδακιό, Αθήνα 2023, σσ. 33, 62, 100, 116, 63, 70-71). Για το εκτενές ΝΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΤΙ ανατρέξατε στον ίδιο τον τόμο (ό.π., σσ. 117-127). –Το motto εκ τού ιδίου (ό.π., σ. 22).

Δεν υπάρχουν σχόλια: