Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

η παιδική ηλικία



[...] «Πότε νομίζεις ότι τελειώνει η παιδική ηλικία» την είχε ρωτήσει κάποτε, χρόνια αργότερα, μια φίλη. «'Οταν τη θάβουμε», είχε απαντήσει, «ας πούμε αυτή τη στιγμή». Και θυμήθηκε ένα ζεστό καλοκαιρινό βραδάκι που οι μεγάλοι κάθονταν στον μυρωδάτο κήπο πίνοντας δροσερά ποτά, κι εκείνη καθόταν στα γόνατα του θείου της του Λάκη που χάιδευε αφηρημένα τα μπουτάκια της και την έκανε ολόκληρη ν' ανατριχιάζει, κι ο φίλος του θείου του Λάκη, που τον λέγανε κύριο Αντουάν, είχε πεί: «'Α! Οι ενήλικοι! Οι ενήλικοι ils se croient eternels! Θεωρούν εαυτούς αιωνίους!». Κι ένιωσε τότε να την πνίγει άρωμα λουίζας και να ξεψυχάει εκεί, πάνω στα γόνατά του.


Τζίνα Πολίτη, «Η επιστροφή στη σάλα» στο: Επιστροφή. Τρία διηγήματα (έκδ. 'Αγρα, Αθήνα 2011, σσ. 32-33).

7 σχόλια:

Αλέξανδρος Τιχομίρ είπε...

Θείο τραγί, θα ήθελες να συζητήσουμε;

(Το κείμενο δίνει κι έναν συμβολισμό ίσως σ' αυτό που ζητώ, ή αυτό που ζητώ στο κείμενο.)

Αν θέλεις το email μου είναι:

alex.s.xeoe@hotmail.com

το θείο τραγί είπε...

Καλημέρα Αλέξανδρε! Γι' αυτό υπάρχουν τα blog, για να γίνονται και συζητήσεις. Μπορείς να απιθώνεις την σκέψη σου στα σχόλια... Μη φοβού! Καθένας, άλλωστε, προσλαμβάνει με ιδιαίτερο τρόπο ένα κείμενο (πόσο μάλλον ένα απόσπασμα) λόγω των δικών του παραστάσεων είτε προσλήψεων και ακυρώσεων είτε απορρίψεων. Μη σε προβληματίζει αυτό και μην διώκεις την τύχη σου!

Την γηραιά τω όντι Τζίνα Πολίτη είχα την ευκαριρία να την παρακολουθήσω διά ζώσης πρόσφατα και ομολογώ ότι μ' έθελξεν πολλά... Και το χωρίο λέει όντως περισσότερα αφού εγγράφεται στην ενδοχώρα του καθενός ποικίλως.

Πόθεν το Τιχομίρ;

Φιλικά
ο ίδιος

Αλέξανδρος Τιχομίρ είπε...

Έγραψα ένα σχόλιο που μάλλον χάθηκε γιατί δεν είχα συνδεθεί.

Καθόλου δεν διώκω την τύχη μου, θείο τραγί, ψάχνω αντίθετα κάτι πολύ συγκεκριμένο (όσο μπορεί να το πει κανείς αυτό για τέτοιες έννοιες): τη φιλία.

Τέλος πάντων, στο προηγούμενο σχόλιο τα λεγα κάπως πιο αναλυτικά αλλά αυτό μάλλον χάθηκε.

Το Τιχομίρ σημαίνει Θεόδωρος στα βουλγαρικά και μου άρεσε η μελωδικότητά του. Αυτό που σημαίνει ίσως ο ήχος του, καλύτερα.

το θείο τραγί είπε...

Καλησπέρα Αλέξανδρε και σε ευχαριστώ για την νέα επικοινωνία. Περιμένω, βέβαια, ακόμη το αρχικό σου σχόλιο, τον συμβολισμό που ήθελες να δώσεις ή να πάρεις όταν διάβασες το ως άνω χωρίο, δεδομένου ότι και με αυτόν κάπως θα ξεδιπλώνονταν οι ψυχές... το κλουβάρι... -όπως θέλεις πές το!

Μάθε καλά κάθε μέσο που χρησιμοποιείς, κάνε copy-paste αν χρειαστεί, μέχρι να συνδεθείς, ώστε να μη χάσεις τα γραφόμενά σου.

Βέβαια, μπορείς νομίζω να τα ανασυστήσεις αυτά που θα είχες να προσθέσεις. Κι ίσως να τα έγραφες καλύτερα την δεύτερη φορά.

Με την ευκαιρία να προσθέσω πως δεν δραστηριοποιούμαι σε άλλες πλατφόρμες, πιο κοινωνικές ή πιο συνήθεις, διότι δεν έχω τον χρόνο να καθίσω να τίς μάθω, ώστε να μπορώ να τίς δουλέψω καλά. Δεν δραστηριοποιούμαι ούτε στο facebook, ούτε αλλού, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ενώ ίσως θα έπρεπε. Ξέρω πως εκεί μπορείς να βρείς χώρο για συζητήσεις και φιλίες παντοδαπές με γνωστούς και αγνώστους, καθά λέγουσι!

Σε κάθε περίπτωση η φιλία μπορεί να γεννηθεί και απ' εδώ. Αν διψά κανείς. Μην το αποκλείεις αυτό. Βέβαια, κάθε δυνατή φιλία απαιτεί εξομολογήσεις και αισθήματα ειλικρινή. Το ξέρεις, νομίζω.

Αναπολώ μιαν μικρή αγγελία που είχα καταθέσει εν ψυχρώ στην έναρξη της απ' εδώ παρουσίας μου, ήδη από δεκαετίας! Δεν ξέρω αν την έλαβες υπόψη σου γράφοντάς μου, δεν ξέρω κάν πόσο βαθιά(;!) ή από πότε(;) ή με ποιά ευκαιρία(;!) ενεπλάκεις στο άωρον τετράδιό μου. Την μικρά εκείνη εν κεραυνώ αγγελία μπορείς να δείς εδωδά. Αν ευδοκιμεί το αίτημα... τα λέμε! Ο ίδιος.

Υ.Γ. Επέτρεψέ μου να σού πώ πως κάνεις λάθος για το Τιχομίρ. Δεν σημαίνει Θεόδωρος. Ο Θεός στα σλαβικά είναι Μποζ και Μπόζι, και Θεόδωρος ο Μπογιδάρ. Αν περάσεις κάποια φορά από την Ρωσσική Εκκλησία στην Αθήνα, που είναι και ωραίος ναός από αρχιτεκτονικής πλευράς (με οκταγωνικόν τρούλο σαν του Οσίου Λουκά του εν Στειρίω στην Βοιωτία), θα το άκουγες τόσο έντονα αυτό το σλάβα μπόζι, τουτέστιν Δόξα σοι ο Θεός! 'Αλλωστε το 'μιρ' σημαίνει την ειρήνη! Είναι και διαστημικός σταθμός, δεν είναι;

Πόθεν όμως το Θεόδωρος;

Τα λέμε! Καλό ξημέρωμα!

Αλέξανδρος Τιχομίρ είπε...

Κι εγώ χάρηκα που μου απάντησες, πάνω που σκεφτόμουν να μη σου ξαναμιλήσω γιατί ένιωσα πως με παρεξήγησες και πήγα να χάσω το κουράγιο μου. Είμαι και άρρωστος βλέπεις αυτόν τον καιρό με πνευμονία και όταν το σώμα αδυνατεί σέρνει και το πνεύμα μαζί του, ειδικά αν υπάρχει κακοτυχία. Μα τι ωραία, αλήθεια χάρηκα!
Λοιπόν πολύ ενδιαφέρον αυτό που μου λες για το Τιχομίρ. Το όνομα αυτό το είχε (έχει;) ένα αγοράκι που το γνωρίζει η πεθερά μου και επρόκειτο να βαφτιστεί όταν παρουσιάστηκε η ανάγκη να χρησιμοποιήσω ψευδώνυμο. Το όνομα αυτό μου άρεσε όπως σου 'πα για τη μελωδικότητά του όχι καθ' αυτή, αλλά κυρίως για την εικόνα, το αίσθημα που μου μετέδιδε. Όταν το άκουσα φαντάστηκα ένα δάσος και θίασο ξωτικών να περνά τραγουδώντας ένα χαρούμενο τραγούδι που ήταν σαν να αψηφούσε έναν πόνο που έφερε, έναν πόνο που όποιος περνούσε από κείνο το σημείο ίσως διέκρινε στις όμορφες και δυνατές φωνές τους, που θα 'χαν και κάτι από εμβατηρίου ρυθμό. Οπότε με όλα αυτά δεν ασχολήθηκα και πολύ με τη σημασία, η πεθερά μου μού είπε πως σημαίνει Θεόδωρος κι έμεινα σα αυτό, αν και απογοητευμένος λιγάκι γιατί αλλιώς το είχα εκλάβει όπως σου είπα. Μεγάλο δώρο λοιπόν τα λόγια σου, θείο τραγί, και θα μου 'κανες μεγάλη χάρη αν μάθαινες από ασφαλή πηγή την πραγματική σημασία του ονόματος μιας και μοιάζεις με άτομο που έχει τη δυνατότητα και την καλή θέληση.

Τώρα όσον αφορά στο συμβολισμό, έχει να κάνει με τη φιλία. Δεν είναι αλήθεια παιδικό το να ζητάς από κάποιον να συζητήσετε, σα να λες (κι ας ακούγεται αστείο) "θες να γίνουμε φίλοι". Αστείο γιατί κάπου ίσως φοβόμαστε και διστάζουμε. Προσωπικά έλεγα μέσα μου πολλές φορές: "πού να τον ενοχλώ τώρα" (όχι για 'σένα, γενικά το λέω), και το νόμιζα αυτό ευγενικό και σωστό. Μα έτσι αληθινά μαράζωνα κι όσους γνωστούς ήδη είχα τους κατηγορούσα που δε μου έστελναν ένα μήνυμα ή δε μου λεγαν μια κουβέντα, λες και ήμουν εγώ το επίκεντρο του κόσμου. Κι αν σκεφτόμουν πως είναι λογικό κάτι να τους έτυχε, να μην με είχαν όρεξη ή να μην είχαν χρόνο, πάλι κατέληγα να τους κακιώνω και να τους ζηλεύω γιατί κάπου φυλάκιζα τον εαυτό μου, δεν τον είχα συγχωρέσει, περιμένοντας τελικά το είδωλό μου να εμφανιστεί στην πόρτα για να συζητήσω! Γιατί πρέπει να σου πω θείο τραγί πως σε μια ωραία συζήτηση χαμογελάω πάντα, τόσο πολύ την απολαμβάνω που μέχρι και να γελάσω μπορεί και σε σημείο σοβαρό που θα με 'λεγαν τρελό, μα αυτό δεν είναι ευτυχία; Τέλος πάντων, ο πυρήνας του κειμένου είναι η παιδικότητα που χάνεται όταν τη θάβουμε. Ας είμαστε ανοιχτοί λοιπόν σε φιλίες για να βρούμε φίλους, όπως πρέπει να είμαστε ανοιχτοί προς οτιδήποτε θέλουμε να συμβεί, μα πάνω από όλα για να ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ.

Άμα πέσει στα χέρια σου, διάβασε την αλληλογραφία του Βαν Γκογκ με τον αδερφό του Τεό, είναι ένα βιβλίο πολύ ενδιαφέρον και δίνει θάρρος σ' αυτόν που γονάτισε αλλά θέλει να συνεχίσει και δεν ξέρει από πού να πιαστεί. Νομίζω ότι θα σου αρέσει πολύ, αν δεν το 'χεις ήδη διαβάσει.

Όσον αφορά στις εξομολογήσεις και στην ειλικρίνεια το γνωρίζω, γι' αυτό και έδωσα το email μου. Μα κι από εδώ συνεχίζω.

Χαιρετισμούς από τη Λούτσα

Αλέξανδρος Τιχομίρ είπε...

ΥΓ. Μιλώντας για τη φιλία δεν ερμηνεύω την Τζίνα Πολίτη. Απλώς μου άρεσε ο συσχετισμός αυτού που ζητούσα και της παιδικότητας και ήθελα να τον δηλώσω για να κατανοηθώ ίσως και καλύτερα.

το θείο τραγί είπε...

Καλησπέρα Αλέξανδρε, στο τέλος μιας ακόμη κουραστικής τω όντι εβδομάδος. Εσύ, βέβαια, από την δροσερή Λούτσα, θα τα βλέπεις αλλιώς τα πράγματα, εννοώ θα δροσίζεσαι ατενίζοντας τα νερά του κόλπου. Εκτός κι αν εννοείς την Λούτσα - συνοικία στα Γιάννινα, μαζί με την Κραβαταριά ;-) 'Ομορφη πόλη!

Σε διαβεβαιώ, όπως άλλωστε θα έχεις διαπιστώσει και συ από την τυχόν ανάγνωσή σου σχολίων που κατατέθηκαν κατά το παρελθόν στο άωρον τετράδιό μου, πως δεν αφήνω ποτέ αναπάντητα σχόλια. Οπότε, προς τί η ανησυχία;

Εσύ, αντιθέτως, άφησες αναπάντητα τα ερωτήματα πριν από το υστερόγραφο του προηγουμένου σχολίου μου!

Περαστικά για την πνευμονία. Πώς περνάει αυτή; Δύσκολα νομίζω. Πού την ψώνισες; Βγαίνεις για ψάρεμα; Να ένα μοναχικό άθλημα. Εγώ δεν ψαρεύω. Ταξιδεύω ίσως, κατά την ρήση της Αμμάς Συγκλητικής (ίδε στο γεροντικόν την ιστορία της), μέσα και από το άωρον, τουτέστιν τα απομνημονεύματά μου...

Για το Τίχομιρ δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Είναι ολίγον εύηχο, ναι! Η ειρήνη, άλλωστε, ίσως είναι δώρο εκ Θεού!

Εξωκοίσαντο δη Θεοί τίνος ούνεκα;, ρωτάει ο Τρυγαίος στην ομώνυμη αριστοφανική κωμωδία, για να απαντήσει ο Ερμής από τον 'Όλυμπο: 'Ελλησιν οργισθέντες, εννοώντας που πολεμούν εισέτι εκείνο τον πολύ Πελοποννησιακό.

Καλό ΣΚ! Φιλικά, ο ίδιος, δίχως πενθερά και, γιατί όχι, δίχως χαμένη την παιδικότητα!