της βρυαρής άνοιξης αποθεώνοντας τα σφυρά

Ο δημιουργός νικάει το θάνατο με το έργο του.*

άστρων κάτοιδα νυκτέρων ομήγυριν,
και τους φέροντας χείμα και θέρος βροτοίς
λαμπρούς δυνάστας...**

ΔΙΔΥΜΟΙ

Στους καλαμιώνες σέρνονται σαύρες
και ανατριχίλες στης λυγερής την άρνηση,
που για πολύ παρθένα δε θα είναι.
Κύκνος έγινε
του θεού ο φαλλός κι ο λυγμός.

*

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Η ανάσα των βυθών
εθόλωσε την ευδία στις αλκυονίδες ακτές.
Στο φεγγερό κέλυφος του μυδιού
ασπαίρει η παντοδυναμία του αμίλητου χρόνου.
Η αμήχανη μνήμη
που την έκρυψαν οι λαγκαδιές του μέλλοντος
σκορπίζεται σα φέγγος σπασμένου φεγγαριού.
Ζαρκάδι ριγηλό δρομάει στο ζαλισμένο δάσος
γυρεύοντας πόρο.

*

ΠΕΡΣΕΥΣ

Από κοντά να ιδώ τον σαματά των κήπων
και τον νότο λαμπερούς σταλαγμίτες να σκορπίζει
της βρυαρής άνοιξης αποθεώνοντας τα σφυρά.
Και να ιδώ τον ήλιο στα ψηλάλωνα
βουκολικά ειδύλλια σισυρίζοντας
πώς κυβερνά την κιβωτό της ήβης.
Νάναι το φώς καλό
και στις πηγές τα παρθένια τιτυβίσματα.
Και νάναι τ' Αηγιωργού
ανήμερα που τ' αποκαλυπτήρια θα τελέσω
του δίκαιου Πηγαιμού.
Ιχνευτής του ατλαντικού πελάγους
και έμπιστος του δυνατού ασβέστη
θα λαμπροφορέσω το μέλλον με θυρεούς.

*

ΗΡΙΔΑΝΟΣ

Ποτάμι στον ουρανό σε τύλιξε και σε μαστιγώνει.
Τί να γίνεται τάχατες στο Αιγαίο!
Αστράφτει ακόμα η γύμνια της θάλασσας;

[...]

Στη Νάξο, πέρα κεί [...]
Περπατάς στα βήματα της παλιάς Αριάδνης
με την αναμονή που όλο και πιο βαθειά σε κυριεύει.
Συντροφιασμένη την απουσία του αναμενόμενου θεού.
Εκείνου του κισσοστεφανωμένου αλήτη
που έφτασε κάποτε να σ' ανεβάσει στ' αστέρι.

[...]

Νυχτοφυλακίες, του σπουργίτη σύνεση, ρεσάλτα των ανέμων.
Τριγυρίζεις δίπλα μου με σκισμένο το γέλιο σου
με το ρούχο σου πάνω απ' τα γόνατα,
καθώς οι αρχαίες νύφες, που σκηνώναν στις πηγές των νερών
και τραγουδούσαν.
Έτσι συντελείς το θάμα της μεταμόρφωσης.
Και γίνεται ο άλικος πόθος κίνηση στα μακρυά σου δάχτυλα.
Φωνή στο μουσικό σου ξύλο. Καθισμένη σε βλέπω να παίζεις,
να μερεύεις τ' αγρίμια και να ξαναγριεύεις τα ζώδια.
Ύστερα αποκοιμίζεις τον Ύπνο στις ανοιχτές σου παλάμες.
Ώρα που οι καταρράχτες της νύχτας
γίνονται σιωπηλοί γαλαξίες.

Των αγρών όλοι οι μίσχοι λάγνοι
σαλεύουνε και λούζονται
στην κολυμπήθρα των σπασμών.***

Κι έρχοντας
μίλησες για τη γαλήνη του θεού
που βυζαίνει τη θηλή ενός άστρου.

Δημ. Λιαντίνης, Οι ώρες των άστρων (έκδ. Δ. Λιαντίνη, Αθήνα 2006, σσ. 28, 52, 54, 32, 32, 33). -Το motto της συζύγου του, Νικ. Λιαντίνη από το «Προλόγισμα» της συλλογής (ό.π., σ. 12). Το δεύτερο motto εκ του Αισχύλου και motto όλης της συλλογής (ό.π., σ. 15). Και η πρώτη κατακλείδα εκ του ιδίου (ό.π., σ. 39) και δη απ' το ποίημα «Κένταυρος», ειν' οι τελευταίοι στίχοι. Ομοίως τελευταίοι κι οι στίχοι απ' το ποίημα «Ηνίοχος», εκ του ιδίου (ό.π., σ. 30).