Τρίτη, 10 Ιουλίου 2007

νυχτερινά


Πιάνω πάλι τον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό ν' αλληλογραφεί στα κρυφά μ' ένα παιδί.

Συμβαίνει συνήθως την ώρα που γυρνώ μεσάνυχτα πια από το βουνό, έναν εξώστη πάνω από την ξαναμμένη πόλη και την χαζεύω κάτω.

Το κόβω με ένα γρήγορο βάδην, χωρίς κέρματα στις τσέπες να κροτάνε, μοναχά ένα σκοινάκι στο χέρι και ανεβαίνω. Είναι η ώρα που στο δωμάτιο μέσα το φώς λιγοστεύει και με ωθεί έξω, στο δείλι.

Οι ουρανοί από ένα βαθύ μπλέ αρχινούν και ροδίζουν. Τα δυνατότερα αστέρια ήδη προβάλλουν στο στερέωμα. Λίγο λίγο η πόλη οργανώνεται γύρω από φώτα, φωτάκια και φωτισμούς που ορίζουν και διαγράφουν ρύμες, λεωφόρους, τετράγωνα, λόφους. Το λιμάνι πέρα. Και κάπου στο κέντρο, χθαμαλόν κι ολόφωτον, τον συμπαγή βράχο της Αθήνης βλέπω, έτσι όπως βασιλεύει στην βασιλεύουσα της πόλης νύχτα κι ας είναι ψηλότερος ο Λυκαβηττός...

Απ' αφορμή τις πρόσφατες και κρύφιές μου επαφές γράφω, για τον άσαρκο και άϋλο χορό, ένα γαϊτανάκι που γυρνά κι ολογυρνά στην σιωπηλή κι όμως βοώσα αγκάλη του διαδικτύου. Κι η πόρνη μου ψυχή να αντρειώνεται και να λιγώνει πάλι. Γύρω από λέξεις, κρίσεις, συγκρίσεις, αποκρίσεις και μηνύματα κρυφά. Τί να την κάνω;


3 σχόλια:

ερμία είπε...

αν θυμάμαι καλά,σε κάποια κείμενα του ένας ζωγράφος (Κοκόσκα) έγραφε για το υποσυνείδητο,ή μάλλον το περιέγραφε σαν θάλασσα κυκλωμένη απο οράματα.για να καταλήξει πως ο,τι επιπλέει σ'αυτή ξεφεύγει απο τον έλεγχό μας.έχει τη δική του αυτόνομη ανάσα-ύπαρξη.κι αφού τα οράματα τα τρέφουν οι δικές μας εικόνες,η φαντασία είναι απλά και μόνο 'ο,τι είναι φυσικό...
ίσως ο δικός σου "πίνακας" να είναι η ερμηνεία της συνείδησης και της φαντασίας,σαν να λέμε (η) εσωτερική (σου) ανάγκη :-)

northaura είπε...

οι πλάνητες αναβουνε τ'αστερια
το φως τους το λογιζουμε για ιδρωτα
στο μαγουλο
καθε που ανεβαινουμε ενα βουνο
χωρις κερματα

[αστηνα.χορτασαμε απο μονο διψασμενες]

το θείο τραγί είπε...

Στην ίδια οπτική, των αποκρύφων, κι η προγενέστερη αναφορά εδωδά. Μη μού κρατάτε κακία... Αναλώνομαι όλος εγώ.