Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2006

Ανοιχτός και μόνος έπαινος στο Κ του μεγάλου Κuk-ός.



Aνακαλύψτε το άγνωστο σε μια οθόνη...


Τα σαββατοκύριακα, δε λέω, εφημερίδες αγοράζω και μιά και δυό και τρείς καμμιά φορά, αλλά τις καθημερινές σχεδόν ποτέ. Οι πρώτες έχουν συνεργασίες που όπως έχω και με άλλη ευκαιρία σημειώσει, εμάς, τους υιούς της μπλογκαρίας (και τις κόρες) μάς ξεπερνούν. 'Ε, τώρα, οι καθημερινές, ανακυκλώνουν την συμφορά της αν' ημέραν ειδησεογραφίας. 'Αχρηστες, αχρείαστες ως επί το πλείστον νά 'ναι και δεν τις παρακολουθώ. Τ' ότι ζητήθηκαν και δημοσιεύθηκαν με την αυγή του νέου χρόνου από καθημερινή εφημερίδα κείμενα από bloggers της σμικράς ghetonia μας το γνώρισα από την ιστοσελίδα που διατηρεί ο ταξιδεμένος μας ακόμη Προβάτο (:υιός της συνομοταξίας μου, δηλαδή).

(Καλά, αν είχα κι εγώ
τέτοιο ανήψι στις ΗΠΑ, όχι μόνο δακτυλικά αποτυπώματα θα έδινα για να το δώ από κοντά, αλλά και από την πατούσα μου ολόκληρη θα τους χάριζα, εκεί, στους ελέγχους της ΣΙΑ…)

Στο εν λόγω ποστ, λοιπόν, του Προβάτου, κατατέθηκε με δυό λέξεις το γεγονός της δημοσίευσης καθώς και τα παρατράγουδα (:καλά πάντα συμβαίνουν αυτά, 'Ελληνοι είμαστε και έτσι λειτουργούμε αναμεταξύ μας). Παρατράγουδα στα οποία άλλην πνοή έδωσε ένας αουτσάϊντερ (από εμάς κι αυτός καταγόμενος, τους υιούς της μπλογκαρίας: δες
εδωδά). Είναι θέση του Rakasha και όχι του Sraosha. Το έλεγξα. Και έχει κάποιο δίκιο.


*


Προσωπικά, ξεχώρισα και χάρηκα ιδιαίτερα το αρθράκι του πολύ μας αγαπητού, του Κουκουζέλη με τ' όνομα. Το παραθέτω ώς έχει:

Aνακαλύψτε το άγνωστο σε μια οθόνη

Γράφει o Κουκουζέλης

«Μου φαίνεστε [...] ευφυέστεροι, ωραιότεροι, πιο ενημερωμένοι και απείρως περισσότερο ταλαντούχοι [από εμένα]», γράφει η emotional anaimia (http://volcaniccooking.blogspot.com/) για ορισμένους απ' όσους γράφουν σε μπλογκ. 'Ετσι ακριβώς νιώθω κι εγώ διαβάζοντας την οθόνη μου. Πολύ ευχάριστο συναίσθημα. Να προσθέσω, δι' αντιγραφής, κάτι ακόμα:


«Το Διαδίκτυο προϋποθέτει ανθρώπους υπεύθυνους και διαφανείς, που συνομιλούν ειλικρινά μολονότι είναι μεταξύ τους άγνωστοι. Άρα η γνώση και η συνεργασία δεν έχει να κάνει με το κατά πόσον η Αθήνα και το Τόκιο επικοινωνούν, αλλά με το κατά πόσον το βάθος της ανθρώπινης ωριμότητος είναι σε θέσι να αγκαλιάση το άγνωστο. Διαφορετικά οι κανόνες του Διαδικτύου δεν εφαρμόζονται και παραλύει το σύστημα.» (*)


Παρά τις, δεξιά κι αριστερά, δυσλειτουργίες (λέγε με βλακεία, η οποία σημειωτέον είναι ο ειλικρινής και ώριμος τρόπος έκφρασης του βλάκα), αυτή η παρατήρηση πρώτον, ανταποκρίνεται στις εμπειρίες μου και δεύτερον, με βοηθάει να καταλάβω γιατί το διαδίκτυο καλά κρατεί. Μια διαπίστωση αφορμή χαράς!

To whom it may concern, λέω, thanks for the internet.

Και σκέφτομαι: ιδού ένας τίτλος που θα ήθελα, κάποτε, να τον δω πρωτοσέλιδο σε μια ελληνική εφημερίδα.

(*) Το απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Ράμφου, «Σαν διφορούμενο άγγιγμα», Εκδόσεις Αρμός 2005.

ΠΟΙΟΣ EINAI
Ο Κουκουζέλης συνηθίζει να γράφει σε ίντερνετ καφέ. Όταν έγραφε αυτό το κείμενο, το μαγαζί ήταν γεμάτο από εφήβους και από τα μεγάφωνα ακούγονταν στη διαπασών οι Μπλακ Σάμπαθ. Όπως βλέπετε, αυτό δεν επηρέασε την έμπνευσή του. Ή μπορεί και να την επηρέασε.
http://kuk.blogspot.com/ (-από TA NEA των bloggers).




*



Ουσιαστικά, το κείμενο αυτό είναι το μόνο που μιλάει από εμάς για μάς. Είναι το πλέον αυθεντικό για τα τεκταινόμενα της σμικράς ghetoniaς μας. Και το έγραψε ένας υιός -είτε κύρης- της ενθάδε μπλογκαρίας. Λιτό, απέριττο, αυστηρά δομημένο στα δοθέντα όρια ώστε βγήκε εκεί στην ξένη (:την μελανή έντυπη σελίδα) για να μιλήσει για μάς. Να πεί τι εμείς κάνουμε εδώ (-με όση τρέλλα κουβαλάει ο καθένας. Γνωριζόμαστε τώρα!)

Ναί! Γνωριζόμαστε. Αλλά πώς; Πώς γνωριστήκαμε εμείς εδώ;

Aνακαλύψτε το άγνωστο σε μια οθόνη... τούς είπε ο Κuk. Αυτό πρότεινε στους (κουρασμένους να τούς πώ;) αναγνώστες της θλιβερής καθημερινότητας. Κι ήταν το ίδιο αυτό που είχε κάνει νωρίτερα πράξη ο Χοιροβοσκός στην δική του ιστοσελίδα, όταν, εν όψει των εορτών μάς εκάλεσε όλους στην δική του (της δικής του κι αυτός ψυχής) την πανήγυρη με το καταπληκτικό τούτο κείμενο: «Μεγάλωσα χωρίς γονείς» και τα λοιπά... να γνωριστούμε μεταξύ μας και να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλο (με όποια τρέλλα κουβαλάει ο καθένας μας, κρυμμένος πίσω από μιάν οθόνη και επιδιδόμενος στο δικό του ο καθένας striptease: λολίτες όλοι μας πάνω-κάτω). Μάς έφερε όλους ο Γ.Χ. και μάς ένωσε επί τω αυτώ μές στην ορθρινή των χριστουγέννων λειτουργία, έστω σε εικονική πραγματικότητα, αφού στην άλλη (:την καθαυτό πραγματικότητα) ποδάρι δεν πατήσαμε εκεί μέσα.


*


Aνακαλύψτε το άγνωστο σε μια οθόνη...

Δεν τα σημειώνω τυχαία αυτά. Συμφωνώ απόλυτα με τον Κουκουζέλη όταν έτσι ακριβώς γράφει στην εφημερίδα. Και ιδού μιά προσωπική μαρτυρία. Και πιό πριν άλλη μία εδώ. Πώς λέχθηκαν αυτά τα λόγια; Πώς, με ποιά δύναμη, πώς μιλάς έτσι, ανοιχτά, σε έναν άγνωστο μπροστά σε ένα ψυχρό γυαλί, μόνος εσύ και εις επήκοον πάντων; Πώς λές του άλλου, τον οποίο δεν τον γνωρίζεις κάν, δεν τον έχεις δεί ποτέ στη ζωή σου, δεν του έχεις αγγίξει ποτέ το χέρι να τού το σφίξεις, πώς φτάνει η ψυχή να ξεστομίσει τέτοια λόγια; Τί να πώ...

Aνακαλύψτε το άγνωστο σε μια οθόνη...


*


Ωραία και τα άλλα κείμενα, της Λίτσας, για την κακοποίηση των γυναικών, της Εveeς, πιστή στο αντικείμενό της, της Κουρούνας, της Ψιλικατζούς, που δόξα τω Θεώ πληρώθηκε κιόλας απ' ότι σημειώνει η ίδια χαριτολογώντας, του Αθήναιου, κείμενο σφιχτό με αναφορές στην ευρωπαϊκή πια οικογένεια, (καταλαβαίνω το σχόλιό του κατόπιν για την χαρά που του έδωσε η σύνταξή αυτών των μετρημένων αράδων).

Του thas φυσικά, που συνέχισε με περισσότερα λόγια τον προβληματισμό του Κουκουζέλη, τονίζοντας ο ίδιος πως έγραψε
για την χαρά (αλλά και την αγωνία) του αυτοκαθορισμού (άρα και πίσω από την ψυχρή οθόνη, που μάς ενδιαφέρει εδώ). [Δεν είναι κακό πάντως, να έχουμε μείς οι υπόλοιποι, και ένα πρότυπο ανάμεσά μας σαν τον thas, για να προσπαθούμε να γράφουμε όλοι καλύτερα. Και ναί, να σβήνουμε, να σχίζουμε αν χρειαστεί κόλλες πολλές και να το βασανίζουμε λιγάκι το γραπτό. Για το καλό όλων μας. Θυμηθείτε τα αυστηρά σχόλια που άφησε ο κόντες Διονύσιος Σαλομόν στον μακρύ για του Μπάϋρον την θανή ύμνο του. (:"Σκατά! Σκατά! Σκατά!" 'Ετσι έγραφε και άλλα τέτοια πολλά)-]. 'Ε, πετσοκόψανε, λοιπόν, το κείμενο του αγαπητού thas, o oποίος τελικά απομίλησε με την μικρή φωτογραφία του πονετικού εκείνου σκυλούρη (:να μιά λέξη για να θυμηθώ ξανά τον QarcQ.

Είδα και κείμενο του αφοπλιστικού σε αναφορές και έρευνα
talos, καυστικού των διαφόρων ζητημάτων που έρχονται στην επικαιρότητα. Φανερώνει κι αυτός σήμερα σε ιδιαίτερο ποστ και τις άλλες του, εξίσου δυνατές, ιδέες που πρότεινε στους υπεύθυνους της εφημερίδας. Του γνωστού μας Οld boy κλπ..


*


Αυτά από μένα, τα υπόλοιπα τα διαβάσατε και αλλού. Μίλησαν πολλοί. Χαιρετώ σας.


10 σχόλια:

greekgaylolita είπε...

Λολίτες όλοι;
Και η Lolita με τη βούλα τι θα κάνει;
Χαιρετώ σας κι εγώ;)

Αθήναιος είπε...

Lolita είναι μία κ στον κόσμο άλλη καμία! :-) Χαζοί είμαστε να καθίσουμε δίπλα σας να συγκριθούμε; :-)

kukuzelis είπε...

Αγαπητό θείο τραγί,
ντρέπομαι και κοκκινίζω. Και χαίρομαι, εξ αιτίας της τιμητικής σου αναφοράς στο διαδικτυακό μου πρόσωπο. Με συγκινεί πιο πολύ από το δημοσίευμα καθ εαυτό. Δυσκολεύομαι βλέπεις να δω στο αφιέρωμα κάτι περισσότερο από τέσσερις σελίδες μιας εφημερίδας. Συμμετείχα, όπως μπορούσα, γιατί εκτιμώ την ευσυνειδησία με την οποία κάνει την δουλειά του, ο επαγγελματίας που ήρθε σε επαφή μαζί μου. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Διασκέδασα πολύ διαβάζοντας. Η ιστορία, για εμένα, είχε τελειώσει εκεί... Με την συνέχεια που δίνεις, ας το ξαναγράψω, χάρηκα (και ντράπηκα). Να σου πω τέλος ότι ο τίτλος που είχα δώσει στο κειμενάκι ήταν "αγκαλιάζοντας το άγνωστο" σκέτο και ότι το συνοδευτικό σημείωμα φτιάχτηκε από τους συντάκτες (που πολύ καλά έκαναν), με φράσεις από το μέηλ που έστειλα εξηγώντας τις συνθήκες υπό τις οποίες έγραψα ό,τι έγραψα. Η φωτογραφία δεν είχε σχέση με εμένα, αλλά είχε πλάκα. Καλημέρα.
*

kukuzelis είπε...

...βέβαια το "έγραψα" είναι σχήμα λόγου. "Αντέγραψα" θα ήταν το σωστό.

το θείο τραγί είπε...

Kuk kuk kuk, μεγάλε kuk,

όπως είπα, το έντυπο δεν το έπιασα στα χέρια μου. Δεν εγνώρισα την χαρά αυτή. Γιατί είναι μεγάλη χαρά να δείς ένα σου κομμάτι τυπωμένο (-εκδίδομαι κι εγώ κατά καιρούς κι έχω γνωρίσει τη γλύκα, ιδίως όταν... άξαφνα απαντάς το συμβάν σε μιά βιτρίνα βιβλιοπωλείου).

Καρφί δε μού καίγεται για το γιατί και πώς σε κάλεσε ο έγκριτος δημοσιογράφος. Εκ του αποτελέσματος (που είναι οι συγκεκριμένες σου λέξεις, οι οποίες -το ξαναλέω- μίλησαν εξ ονόματος όλων μας εδώ) παίρνει και αυτός όπως κι εσύ άριστα. Αλλά μήπως κι εγώ δεν ήξερα τι θα έβρισκα πάνω κάτω στην ιστοσελίδα σου; Κι εγώ δεν σε έχω στις number one προτιμήσεις μου; [Προς Θεού! μη φανεί πως γλείφουμε εδώ ο ένας τον άλλο. Επιμένω: τα πράματα μιλάνε από μόνα τους].

Αυτό το περί αντιγραφής (είχαμε με την Μιραντολίνα αναφερθεί σχετικά σε κάποια αποστροφή της περί παραδόσεως) το ακούω βερεσέ, αφού μετρά πρωτίστως το αισθητήριό σου να εκλέξεις το συγκεκριμένο χωρίο από τις προσωπικές σου αναγνώσεις και να μάς το δώσεις καίριο στο πιάτο... ευκολοχώνευτο.

(Παρεμπιπτόντως κι εγώ τον αγόρασα τον νέο smart Ράμφο από τον Τσάκαλο στο νέο τους στέκι τον μικρό ναυτίλο. Τον τελευταίο τον εγνώριζα φυσικά ήδη από την Παρουσία, όπου σύχναζε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 και το αναμαλλιασμένο παιδί, που λέγαμε στις αρχές του φθινοπώρου).

Τίποτα. Λεπτομέρειες. 'Ο,τι είχα να πώ το έγραψα στο αρχικό μου ποστ. Κι αν, όπως λές, σύ έδωσες στην εφημερίδα τον τίτλο αγκαλιάζοντας το άγνωστο, σκέτο, τότε... ο έπαινος που σού αναλογεί είναι διπλός από αυτόν που σημείωσα (και αφαιρεί κάτι από τους δημοσιογράφους που σε δεξιώθηκαν. Νά 'ναι καλά οι άνθρωποι). Το γιατί σού πρέπει διπλός το λέει από μόνο του κείνο το... αγκαλιάζοντας μαζί με το αντικείμενό του.



Αθήναιε. Ναί, παιδιά. Τουλάχιστον εδώ, είμαστε όλοι λολίτες. Η Lolita είναι να πούμε ο... μπροστάρης.

(Βρέ παιδί μου, για σένα το έγραψα και χαίρομαι που τό 'πιασες με τη πρώτη. Lolita μου εσύ. ;-)))).



Και κάτι ακόμη. Και τα άλλα παιδιά του αφιερώματος ουσιαστικά κοινοποίησαν στους αναγνώστες της εφημερίδας το πως γράφουν (το ιδιαίτερο ύφος που έχει ο καθένας τους, ο Οld boy π.χ., ή ο talos κι ο thas κλπ.) και έπραξαν καλά. Χρήσιμο για όλους μας.

(Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί μπλογκαραίοι, κυρίως φοιτητές, μέσα κι έξω από τη χώρα, που παρακολουθούν τις εξελίξεις του μικρού μας χωριού και τους γνωρίσαμε ή θα τους γνωρίσουμε μέσα κι από αυτό το αφιέρωμα).

Προς όλους: σας ευχαλιστούμε.

Laughing Sheep88 είπε...

:-))))


μπε μπεεεεεε.... (και το ανήψι μου σε βρίσκει ωραίο... χε χε)

το θείο τραγί είπε...

Βρε laughing sheep, αν είχα κι εγώ τέτοιο ανήψι... δε θα το άφηνα σε χλωρό κλαρί.

Φιλιά!

Καλές βόλτες εκεί στην ξένη και καλήν την επάνοδο. Πάντα δημιουργίες σού εύχομαι στον διαφημιστικό σου ορίζοντα.

mme mmeeee

ένας δικός σου τραγίς ;-)

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

Αγαπητέ Αρτέμη,
Να μην κοκκινίζεις.Η αναφορά του Ερημίτη της Πόλεως, έχει να κάνει με το ένα και μοναδικό σου πρόσωπο.Είναι λάθος κατ εμέ να νομίζεις ότι έχεις ή μπορείς να έχεις άλλο Δικτυακό πρόσωπο και άλλο πραγματικό.

Αυτό έβγαλες στο κειμενό σου.

Θείε,σας ευχαριστώ που βρίσκετε λέξεις για να περιγράψετε τα όσα δεν δύναμαι και δεν ημπορώ.

Πάνος είπε...

Αγαπητέ το θείο τραγί, σας εύχομαι μια χρονιά καταπώς την επιθυμείτε - κι ακόμα καλύτερη.

Συμπληρωματικά, ως προς τους συνδέσμους του πρόβατου για τα κομμάτια των ΝΕΩΝ - δεν ήταν 12, ήταν 12 + 1. Αυτό που λείπει, θα το βρείτε στα ημέτερα "μτΚ" - αν τα τιμήσετε με την επίσκεψή σας.

(Το σημειώνω, για να έχετε την πλήρη εικόνα, μιας και δεν πήρατε την εφημερίδα)

thalassa είπε...

Edo mou eisai theiotragaki mou kai go to akomoiro pou nomiza oti ti kopanises ou kala prin akoma apo ta xristougenna more... Entaxi manari mou to empedosame ekdidese pali ta idia tha leme e? sti voukourestiou manari mou etsi den eipame sti voukourestiou ekdidese esu kai tin exis gnorisei ti glika, ax to glyko mou