Σάββατο, 8 Απριλίου 2006

σχόλιο ξένο, ποιητικό [πάνω στην πολύτιμη ποιότητα]



Ν. Γ. ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ: ΑΤΕΝΙΣΗ ΘΗΣΑΥΡΟΥ

Ο πεθαμένος άνθρωπος είν’ ένας λίθος πολύτιμος,
το ζώο τον κατέχει σαν κοιτά τον αφέντη του,
δίχως τη δύναμη να μιλήσει βυθισμένο στη σιωπή,
στο δάσος το μεγάλο που ευωδιάζει χαρά.

Εκείνο που ελπίζουμε δεν είναι ν’ αποκτήσουμε,
το θησαυρό που λαχταράμε στ’ αντίκρυσμά του,
αρκεί και μόνο η ματιά για τον
περίπατο,
των ψυχών έξω από τις κάμαρες
.

Ο δρόμος όπου χαιρετιόμαστε μοσκοβολά,
από τις βλαστικές ουσίες του δάσους που στάζουν,
ρυθμικά ανθίζοντας έξω απ’ τα όργανα,
αιώρες του έρωτος κρεμαστές απ’ τα κλώνια.

Τα πρόσωπα ξαπλώνουν εκεί κι’ ονειρεύονται,
ξεχνώντας των σκοτεινών σωμάτων την αριθμητική,
μπορούν και διακρίνουν την πολύτιμη ποιότητα
του λίθου, με τα μάτια τ’ άγρυπνα του νού.

(1952)


[Στον τόμο: Ποιήματα (Παλαιοντολογικά), έκδ. ΑΣΕ ΑΕ 1988, σ.44].


Από τα πιό δυνατά αφεψήματα στη διάρκεια του (αναιδούς κάποτε) βίου μου τούτο το πεντζίκειο ποίημα. Πενηντα-τεσσάρων ετών πια! Ναί! Ερωτικό κοίτασμα και μανιφέστο ενός θείου έρωτος, που βλαστάνει κι ανθίζει ρυθμικά έξω από τα όργανα, και τα λοιπά. Κάθε μιά λέξη που συλλέγει ο ποιητής εδώ είναι σημαντική ενός κόσμου (-κοσμήματος) ολάκαιρου. Σιωπή, δάσος, χαρά! Χρόνια τώρα τό 'χω ξεχωρίσει μέσα από το έργο του πολιού γέροντα και συντροφεύει μυστικά τις αναζητήσεις μου, αναζητήσεις των σκοτεινών σωμάτων αλλά και των άγρυπνων του νού οφθαλμών. Ευωδιά, λαχτάρα, μοσκοβολιά! Το θυμήθηκα ξανά λόγω των ημερών, των προλεχθέντων και του μυρτώου έαρος (: είν’ Απρίλης πια κι ανθίζουν οι πασχαλιές, της ελιάς ξαδερφούλες). Ο πεθαμένος άνθρωπος είναι ένας λίθος πολύτιμος. 'Αμε να διακρίνουμε τον θησαυρό. Αρκεί και μόνον η ματιά, στον δρόμο όπου χαιρετιόμαστε, και τα λοιπά.


4 σχόλια:

Κυκλοδίωκτον είπε...

Εβγάτε αγόρια στο χορό, κοράσια στα τραγούδια
Πέστε και τραγουδήσετε πώς πιάνεται η αγάπη

-Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλια κατεβαίνει
Κι από τα χείλια στην καρδιά ριζώνει και δε βγαίνει

Η αγάπη θέλει φρόνηση, θέλει ταπεινοσύνη
Θέλει λαγού περπατησιά, αϊτού γληγοροσύνη


"Αχ, στις άκρες απ' τα μάτια σου τα δίχτυα τους ερίξανε και πιάσαν την καρδιά μου"


"Φαίδρος"
Σωκράτης: Κοίτα γύρω σου, άκου.
Φαίδρος: Τίποτα δεν ακούω, δε βλέπω τίποτα.
Σωκράτης: Γιατί ίσως, δεν έχεις αρκετά πεθάνει.

"Να μιμείσαι το θάνατο σ' όλη την έκταση της ζωής, έχει την αναστάσιμη σημασία της λυτρωτικής γαλήνης, που σε βγάζει από κάθε συνείδηση εσωτερικής και εξωτερικής ιδιοκτησίας."
(Ν. Καρούζος)

Μετά τον Χειμώνα η Άνοιξη!
Η Περσεφόνη που βγαίνει απ' τον Άδη.
Εσωτερικός θάνατος κι αναγέννηση! Αποποιείσαι το εγώ σου για να ντυθείς τον έρωτα με όλο του το μεγαλείο!
Κι όλη αυτή η αναστάτωση της ψυχής να αντανακλάται στο αμοιβαίο αστραποβόλημα μιας ματιάς...
Η ποιητική προσέγγιση του φιλοσοφικού θανάτου!

(Παραλλαγή: Έαρ ανίκατε έρωτος μάχαν)

Καλή σας μέρα!

thalassa είπε...

penintatessaron eton? axou ti epatha to kakomoiro! Esu den eisai theiotragaki pia esu eisai tragos sitemenos nai ame... Telos panton na zisete na ta ekatostisete kurie ttrage mou kai oti potheite sta xeili na to vreite xaxaxaxa makiamakiamakiamakiamakiamakia to thalassaki sas

thalassa είπε...

gennethlia den exei o tragos? kala den katalava?

northaura είπε...

φχαριστώ